நரிக்கதை (நுண்காப்பியம்)

நரிக்கதை (நுண்காப்பியம்)

(திரு. இலங்கை செயராசு ஐயா தன் சொற்பொழிவில் கூறிய ஒரு குறுங்கதையைப் பாக்களில் அமைத்துள்ளேன்.)

வஞ்சி விருத்தங்கள்
{வாய்ப்பாடு: விளம் மா மா}

காட்டிலோர் குள்ள நரிதன்
பாட்டிலே சென்ற போழ்து
வேட்டையில் திரியும் சிங்கக்
கோட்டையுள் நுழைந்த தாமே... 1

பசியிலே கிடந்த சிங்கம்
விசுக்கெனத் தலைசி லுப்பி
ருசிகர விருந்து நன்கு
பசிகெடக் கிடைத்த(து) என்று... 2

மெத்தென அடியெ டுத்துச்
சத்தமெ ழுப்பி டாதே
மித்திரர் வஞ்சம் என்னும்
கத்திபோல் நரியின் பக்கல்... 3

{மித்திரர் - நண்பர்}

நெருங்கிட, மூக்கும் காதும்
நரிக்குடன் துடிக்க, வேட்டை
அரியது அருகில் என்று
புரிந்திடப் புரிந்த(து) ஓட்டம்... 4

{அரி - அரிமா - சிங்கம்}

நாலுகால் பாய்ச்ச லாக
வால்குழைத் தோடும் நரியைக்
காலனாய்த் துரத்திச் சிங்கம்
மேலும்வி ரைந்த(து) ஆங்கே! 5

நிலையிலா இளமை செல்வம்
குலையுமோர் நொடியில் என்ப,
உலைவிலா(து) இருந்த நரியின்
தலைக்கவண் உற்ற(து) இன்னல்! 6

{உலைவிலாது - துன்பம் இல்லாமல்}

கால்களில் உயிர்மு ழுக்கக்
கோலியே நரியும் ஓடச்,
சாலதன் உடலே நச்சு
வேலென அரிபின் பாய... 7

{கோலி - நிறுத்தி}

கானகம் கொண்டி ருந்த
மோனமும் கலையப் - புள்ளும்
வானரம் மானும் ஆவும்
ஏனைய உயிரும் அஞ்ச... 8

{மோனம் - அமைதி, புள் - பறவைகள், வானரம் - குரங்கு, ஆ - ஆமா - காட்டுப்பசு}

நீண்டதவ் வேட்டை, நரியும்
தாண்டிய(து) அனேக காதம்,
தாண்டிய(து) அரிமா தானும்
தீண்டிட இரையை நன்கு! 9

{அனேக காதம் - பல காதங்கள் தொலைவு, இரை - உணவு, நரியைக் குறிக்கும்}

அடுக்கிய மரங்கள் ஊடும்
தடுக்கிடும் கற்கள் மீதும்
மடக்கிய துணிபோல் ஓடைப்
படுக்கைகள் கடந்தும் ஓடி... 10

{மடக்கிய துணி - வளைந்து நெளிந்து ஓடும் ஓடைக்கு உவமை}

அரியிடம் அகப்ப டாமல்
நரியது விரைந்த வேளை
தெரிந்ததோர் குகையின் வாயில்
விரிந்தது உயிர்கோர் காவல்! 11

நரியுடல் நுழையும் ஆனால்
அரியுடல் நுழையா தென்னும்
சரியள வந்த வாயில்
இருந்ததே நரியின் பேற்றால்! 12

{பேறு - நல்வினை/அதிருஷ்டம்}

நொடியிலே பாதை மாறி
இடுக்கினுள் நரியும் ஓட,
மடங்கலும் நுழைய முந்த
தடுத்தது சிறிய வாயில்! 13

{மடங்கல் - சிங்கம்}

பலபடி முயன்றும் உள்ளே
சிலவடி கூட செல்ல
முடிந்திடா நிலையால் கோபம்
அடர்ந்தது அரிமா ஆங்கு! 14

மடங்கலை தடுத்து விட்ட
இடுக்கினை எண்ணிப் போற்றிப்
படுத்தது நரியும், மூச்சு
விடுத்தது அமைதி யாக! 15

குகைக்குளே நெடிதி ருக்க
வகையிலை, வெளியில் வந்தே
அகப்படும் நரியென்(று) எண்ணி
முகத்திலே* முகத்தை^ வைத்து... 16

{முகம் - [குகையின்] வாசல், முகம் - சிங்கத்தின் முகம்}

மடங்கலும் காத்தி ருக்கத்
தொடங்கிய(து), உள்ளே நரியும்
நடந்ததை எண்ணிப் பார்த்துக்
கடந்தனம் இன்னல் என்று... 17

{இன்னல் - துன்பம்}

சிலிர்த்தது, தன்னை இந்த
நிலையிலி ருந்து காத்த
தலைவிதி தன்னை மெச்சி
சிலநொடி மகிழ்ந்து, பின்னர்... 18

”அனுதினம் பேணும் இந்தத்
தனுவினால் ஆன தென்ன?
வனத்திலே நேர்ந்த இன்னற்
கணத்திலே செய்த தென்ன?” 19

{தனு - உடம்பு}

குறுக்கிய குகைக்குள் நரிதன்
உறுப்புகள் ஒவ்வொன் றாக
வெறுப்புடன் வினவ, மாற்றம்
இறுத்தன அவையும் நன்கு: 20

{மாற்றம் - பதில், இறுத்தல் - சொல்லுதல்}

"அரிவரும் காலின் ஓசை
தெரிந்தவன் நானே!" என்று
விரித்தது செவியும், மூக்கும்
"தெரிந்தனேன் வாசம்!" என்ன, 21

{விரித்தல் - சொல்லுதல்}

"மடங்கலைக் கண்டும், ஓடும்
தடத்திலே தடைகள் கண்டும்,
இடுக்கினைக் கண்டும் காவல்
படுத்தனேம்!" என்ற கண்கள்! 22

"அடுக்கிய தடைகள் மீறிப்
பிடிபடா வண்ணம் ஓடி
இடுக்கிலே நுழைத்துக் காத்தோம்
அடிகளோம்!" என்ற கால்கள்! 23

{அடிகளோம் - தொண்டு செய்வோர், கால்கள்}

இவணுறுப்(பு) அளித்த மாற்றம்
உவந்தவந் நரிதன் வாலில்
கவனமும் செல்ல "மோனத்
தவமென? உரையுன் தொண்டை?" 24

என்றிட வாலும் "அடியேன்
துன்றினேன் கால்கள் ஊடே,
பின்றினால் பிடிபட் டிருப்போம்!
நன்றிவன் குழைந்த னேன்நான்!" 25

{துன்றுதல் - பொருந்துதல், பின்றுதல் - பின்னால் நீளுதல், வேகம் குறைதல்}

எனச்சொல, நரிசி னந்தே
"எனக்குநீ பயன்த ராமல்
எனைப்பயன் கொண்டாய், வீணோர்
கனம்”எனச் செற்ற தாங்கே! 26

{கனம் - பாரம்}

"பயனிலா வாலே உன்னை
நயந்திலேன், சிங்கம் தின்ன
வழங்கினேன்!" என்று வாலை
நுழைத்தது வாயிற் கப்பால்... 27

{நயந்திலேன் - விரும்பினேன் அல்லேன்}

வெளியிலே இருந்த சிங்கம்
துளிக்கணம் தாழ்த்த லின்றி
வளைத்தது வாலைப் பற்றி;
துளிர்த்தது நரிக்கு ஞானம்! 28

{கணம் - நொடிப்பொழுது}

சிக்கிய வாலோ(டு) உடலும்
சிக்கிய(து) அரிமா வாயில்!
திக்கது நழுவ ஊளை
திக்கிய(து) அரற்றி நரியே!  29

{திக்கு - திசை, திக்கியது - விட்டுவிட்டு ஊளையிட்டது, அரற்றி - [வேதனையில்] அலறி}

'வளைத்திடு ஙப்போல்'* என்று
திளைத்தமிழ் ஔவை சொன்ன
தெளிவுரை உணர்வார் வாழ்வில்
இளைத்திடார், இதனால் அறிக! 30

{திளைத்தமிழ் - துய்க்க (அனுபவிக்க) இனிதான தமிழ்}

*’ஙப்போல் வளை’ என்பது ஆத்திச்சூடி, சுற்றத்தாரின் பயன் வெளிப்படையாகத் தெரியாவிடினும் அவர்களை விடாது நம்மோடே கொள்ள வேண்டும், ஙகரந் தவிர ஙாகார, ஙிகர, ஙீகாரங்கள் முதலிய பிற தமிழெழுத்தில் பயன்படாத போதும், ஙகரத்தின் இருப்பினால் அவையும் இருத்தலைப் போல! 

-வெண்கொற்றன்

கண்ணன் எம் குழந்தை

 

பாலை வனத்தினிலே - மிகப்
    பசித்து வேட்கையுற்றே
மேலை திரிந்திருந்தார் - ஒரு
    மீட்சி தரவல்லபூஞ்
சோலை கண்டதைப் போல் - எங்கள்
    சோர்வைத் தணித்திடவே
ஆலிலை பள்ளிவிட்டு - எங்கள்
    அகத்தினுள் வந்தவனே...

வாய்க்குள் விரலைவிட்டே - என்றன்
    மடியில் உறங்குமுன்றன்
வாயின் கடையொழுகும் - எச்சில்
    வாழ்வை நனைக்குதடா!
சாய்ந்தென் தோளுறங்கும் - போதுன்
    தாள்கள் மார்புதைத்தால்
பாயும் காவிரியாய் - உயிரில்
    பாசம் பெருகுதடா!

உண்ண மறுத்தலையும் - உன்பின்னால்
    ஓடிக் களைப்பதிலும்,
மண்ணை எடுத்துண்ணும் - உன்வாயை
    வழித்துத் துடைப்பதிலும்,
கண்முன் உனைநிறுத்தி - வீட்டுக்
    காரியஞ் செய்வதிலும்
எண்ணும் உவகையுண்டு - அதனை
    எடுத்துச் சொல்வதில்லை!

வீதிச் சிறுவருடன் - நிதம்நீ
    விளையாடச் செல்கையிலே
வாது வழக்குபல - உன்மேல்   
    வந்துவந் துரைத்திடுவார்!
ஏதெனக் கேட்கையிலே - கள்ளம்
    ஏதுமில் லாதவன்போல்
கோதில் நகைபுரிவாய் - உள்ளம்
    குழைந்துள் உருகுமடா!

பாட சாலைசெல்லும் - உனைநான்
    பரிந்து பார்த்திருப்பேன்,
ஏடும் ஆணிகளும் - ஒருகை
    ஏந்த, மறுகையிலே
சீடை முறுக்குவெல்லம் - பெரிய
    செம்பு நிறையவெண்ணெய்
ஆடை மீதுசிந்த - மகிழ்வாய்
    ஆடி நடந்திடுவாய்...

உதித்த நாளுனைநான் - எனது
    உள்ளங் கைகளுக்குள்
மெதுவாய் ஏந்திநின்ற - நினைவே
    விரியும் மனத்தினுக்கே
வதுவை தேடுமொரு - நெடிய
    வாலிபனாய் வளர்ந்த
விதங்கள் புரிவதில்லை - உனையே
    வியந்து பார்த்திருப்பேன்...

விதைத்த மரநிழலில் - விதைத்தோர்
    மெச்சி உறங்குதல்போல்
மதலை உன்னணைப்பில் - மிகவே
    மனத்தில் அமைதிகொள்வோம்...
பதையா தெங்களுள்ளம் - காலன்
    பாசக் கயிறிடினும்,
இதமாய் விடைபெறுவோம் - கண்ணன்
    எங்கள் அமுதமன்றோ?!

***

உரைத்த பெருங்கனவைக் - கண்ணா!
    உண்மை ஆக்கிடவா!
நுரையின் சிற்பமெனத் - தினமும்
    நொறுங்கும் வாழ்வினிலே
கரையும் மனமுனக்காய்! - கண்ணா!
    காலம் நீளவிடாய்!
இரைகின்றேன் உனக்காய்! - கண்ணா!
    இனிமை நிரைத்திடவா!

-வெண்கொற்றன்

(C) Vijayanarasimhan, 2022.

தவமா? தரிசனமா?

நேரிசைக் கலிவெண்பா

சொற்கள் தமையடுக்கிச் சொன்ன தளைகட்டி

நிற்பர் கவிதை நிரப்புவர் - சிற்பி

சிலைதன்னை ஊன்றிச் செதுக்குதல் போலே

பலகாலம் நோற்றேபா யாப்பர் - உலகோரும்

நன்றென்னும் அந்த நறுஞ்சொல்லைக் கேட்கவே

என்றென்றும் நெஞ்சத்தில் ஏங்குவர் - ஒன்றே

தொழிலென்று கொண்டே தொழில்படுவர் பாட்டில்

எழில்கொண்டு வந்திடவே எண்ணிப் - பொழில்தேடிச்

சோலை வனந்தேடிச் சொல்லா இடந்தேடிக்

காலை இரவென்று பாராமல் - மூளையும்

தொந்திரவில் லாமல் தொழில்பட வேண்டியே

தந்திரங்கள் செய்யத் தலைப்படுவர் - மந்திரம்போல்

இத்தனை செய்தும் இரங்காத இன்கவி

சித்தெனத் தோன்றும் சிறுநொடியில் - அத்தனையும்

சாலமோ மாயமோவெண் தாமரை யாள்தந்த

சீலமோவென் றெண்ணிச் சிலிர்க்கையிலே - நாளும்

இருந்த தவத்திற் கிரங்காதே இன்றோர்

அரிய நொடியில் அருளேன்? - புரிய

முடியாத மாய முழுமுதலோ? ஊன்றிப்

படியாத எந்தன் பவமோ? - அடியார்தம்

அன்பிற் கிளகுமவ் ஆண்டவன்போல் பாட்டும்நம்

என்பில் உருகி எழுவதோ? - என்றால்

அவனியிலே வெண்பா அடுக்குபவ ரெல்லாம்

தவமிருந்து பெற்ற தரமோ? - நவநவமாய்ச்

சாற்றுகின்ற பாக்கள் தனிவரமோ? ஓர்நொடியில்

ஊற்றெடுக்கும் உண்மைத் தரிசனமோ? - மாற்றுரைக்க

யாரும் இருக்காத ஏகாந்த வேளையிலே

ஊறும் இதற்கோர் உரை!

-வெண்கொற்றன் @ விசயநரசிம்மன்

(C)2017, Vijayanarasimhan.

All rights reserved. If you share the post please keep this credit intact. Thank you.

மார்கழி வெண்பா - 11 - மெல்லினப்பா

#மார்கழி 11

ஞானமே நண்ணி நமனண்ணி னானைநன்
நாமமே நண்ணி மணமொண்ணும் - மானைநான்
நண்ணினேன் மேன்மை நனிமன்ன மண்ணாணி
விண்ணினை நண்ணமன மே!

(நேரிசை வெண்பா; மெல்லினப்பா)

பதம் பிரித்து:
ஞானமே நண்ணி நமன் நண்ணினானை,
நன்நாமமே நண்ணி மணம் ஒண்ணும் மானை நான்
நண்ணினேன், மேன்மை நனி மண்ண, மண் நாணி
விண்ணினை நண்ண மனமே.

பொருள்:
ஞான மார்கத்தை (ஞானமே) விரும்பி (நண்ணி) குருவாய் சிவனை (நமன்) பொருந்திய மாணிக்கவாசகனையும் (நண்ணினானை),
திருமாலின் நல்ல நாமத்தை (நன் நாமம்) விரும்பி (நண்ணி) அவனையே திருமணம் (மணம்) செய்துகொண்டவளான (ஒண்ணும்) மான் போன்ற ஆண்டாளையும் (மானை)
நான் விரும்பிப் பொருந்தினேன் (நண்ணினேன்), இவ்வுலக வாழ்வை ஒதுக்கி (மண் நாணி) உயர்வான குணங்களை அடையவும் (மேன்மை நனி மன்ன), முத்தி அடையவும் (விண்ணினை நண்ண), என் நெஞ்சே (மனமே).

பொழிப்பு: மனமே, நான் இவ்வுலக வாழ்வை ஒதுக்கி, மேன்மை பெற்று, முத்தி பெற விழைந்து, நால்வகை மார்கத்துள் ஞான மார்கத்தைப் பொருந்தித், தனது குருவாய் சிவனை அடைந்த மாணிக்காவாசகரையும், நாமத்தைத் துதித்துத் திருமாலை கணவனாய் அடைந்த ஆண்டாளையும் பொருந்தி வழிபடுகிறேன் (எ-று).

நண்ணுதல் - பொருந்துதல், விரும்புதல்.
நமன் - ’நம்மவன்’, ‘நம் தலைவன்’ என்ற பொருளில் சிவனைக் குறித்தது (’நமர்’ என்று பன்மையில் சொல்வதைப் போல, ஒருமையில் ‘நமன்’ எனப்பட்டது!)
நாமம் - பெயர். அது புகழையும் (வைபவம்) குறிக்கும்.
மான் - உவமையாகுபெயர்.
மேன்மை - பண்பாகுபெயர் (மேன்மையான குணங்கள் ‘மேன்மை’ எனப்பட்டன).
மண் - இடவாகுபெயர் (உலகில் வாழ்வதாகிய வாழ்வை ‘உலகு’ என்ற பொருள்தரும் சொல்லால் குறித்தனம்).
விண் - இதுவுமது.

’ங், ஞ், ண், ந், ம், ன்’ ஆகிய மெல்லின எழுத்துகளும், அவற்றின் வரிசையான உயிர்மெய்களும் மட்டுமே பயின்று வருவதால் இது மெல்லினப்பா ஆயிற்று. (இப்பாவில் ‘ங்’ இடம்பெறவில்லை!)

நன்றி.

(C) 2019, Vennkotran. 

மார்கழி வெண்பா - 10 - இடையினப்பா

#மார்கழி 10

வாவியுள வீவிரவு வாளை விரவியே
யாவியலை யாளை யியைவாரை - வீயைவளை
வேளையெரி வேவவிழி யேவு வரையரை
யாளுவழி யாரைவிழை வாய்! 

(நேரிசை வெண்பா; இடையினப்பா)

பதம்பிரித்து:

வாவி உள வீ விரவுவாளை விரவியே
ஆவி அலையாளை இயைவாரை - வீ ஐ வளை
வேளை எரி வேவ விழி ஏவு வரையரை
ஆளு வழியாரை விழைவாய்.

குளத்தில் (வாவி) உள்ள மலரில் (வீ) நிறைந்திருக்கும் சரசுவதியை (விரவுவாளை; விரவுதல் - கலத்தல்) சேர்ந்து [வணங்கி] (விரவியே)
அலைமகளா இலக்குமியை (அலையாளை) உயிரில் (ஆவி) சேர்க்கும் திருமாலையும் (இயைவாரை),
ஐந்து (ஐ) மலர்களால் (வீ) ஆன கணைதொடுக்க வில்லை வளைக்கும் (வளை) மன்மதனை (வேளை; வேள் - மன்மதன்) தீயில் (எரி) வெந்துபோகும்படி (வேவ; ‘வேக’ என்பது பேச்சுவழக்காய் ‘வேவ’ என்று நின்றது) தன் கண்ணின் (தீயை) (விழி) விடுத்த (ஏவு) இமயமலையில் வாழும் சிவனையும் (வரையர்; வரை - மலை, எனவே சிவன் ‘வரையர்’ எனப்பட்டார்)
[தம் பாக்களால்] ஆள்கின்ற (ஆளு) [நமக்கு வீடுபேறாகிய] வழியைத் தருவாரை (வழியாரை) [நெஞ்சே] நீ விரும்பு (விழைவாய்).

பொழிப்பு: குளத்தில் மலர்ந்திருக்கும் மலரில் உறையும் சரசுவதியை வேண்டி, தனது உயிராக இலக்குமியைக் கலக்கும் திருமாலை ஆளும் ஆண்டாளையும், ஐந்துமலர்க்கணைகளைத் தொடுக்க வில்லை வளைக்கும் மன்மதன் தீயில் வெந்துபோகும்படி தனது விழியின் சுடரை விடுக்கும் இமயத் தலைவரான சிவனை ஆளும் மாணிக்கவாசகரையும் மனமே, நீ கதியாக எண்ணி விரும்பி வணங்குக எ-று.

இடையின மெய்களான ய், ர், ல், வ், ழ், ள் ஆகியனவும் அவற்றின் வரிசையான உயிர்மெய்களும் மட்டுமே பயின்று வருவதால் இது ‘இடையினப்பா’ ஆயிற்று.

நன்றி!

(C) 2019, Vennkotran.

மார்கழி வெண்பா - 9 - வல்லினப்பா

#மார்கழி 9

சித்தத் துறைதபச் சத்தைக் கொடுத்திதப்
பத்தைச் சிதைத்திடப் பத்தைக் கொடுதுதித்
திட்டைப் படிகடை தித்திப் புறப்படைத்
திட்டச் சகத்தடி செப்பு!

(இன்னிசை வெண்பா; வல்லினப்பா; சந்தப்பாவும் ஆம்!)

பதம் பிரித்து:

சித்தத்து உறை தப சத்தை கொடுத்து இத
பத்தை சிதைத்திட பத்தை* கொடு துதித்து
இட்டை படி கடை தித்திப்பு உற படைத்திட்ட
சகத்து அடி செப்பு

*சிவனுக்கு: ‘சிதைத்து இட(ப்)பத்தைக் கொடு’ என்றும்
திருமாலுக்கு: ‘சிதைத்திடப் பத்தைக் கொடு’ என்றும் நிற்கும்.

‘இடபத்தைக் கொடு’ - காளையூர்தி கொண்டு (இடபம் = ‘ரிஷபம்’ என்பதன் தற்பவம், ‘கொண்டு’ என்பது ‘கொடு’ என்று நின்றது குறுக்கல் விகாரம்)
’பத்தைக் கொடு’ - பத்து அவதாரங்களைக் கொண்டு... என்று பொருள் கொள்க. இது சிவனுக்கும் திருமாலுக்கும் இரட்டுற மொழியப்பட்டது!

ஆழ்மனத்தில் (சித்தம் - சித்தத்து) உறைகின்ற [இறைவன்], தவஞ்செய்வதற்கான தெம்பை (சத்து) கொடுத்து,
[இவ்வுலக வாழ்வின் மீதான] இன்பமிகு (இத) பத்தை (பற்றை) சிதைத்திட |(சிவன்:) இடப வாகனம் மீதேறியும் / (திருமால்:) பத்து அவதாரங்கள் கொண்டும்| (வரும்படியும்)
துதித்து (வணங்கி நிற்கும் யான்; ‘துதித்த’ என்பது ‘துதித்து’ என்று மருவி நின்றது!) விரும்பியபடி (இட்டைப்படி; ‘இஷ்டம்’ - இட்டை என்று நின்றது தற்பவம்) வீடுபேற்றை (கடை) இனிதாக (தித்திப்பு) அடையும்படியும் (உற) பாக்கள் படைத்தருளிய (படைத்திட்ட)
(எனக்கு) உலகம் போன்றோரது (சகம் - சகத்து)  திருவடிகளை (அடி) போற்று (செப்பு) எ-று.

பொழிப்பு: ‘இனிது’ என்று எண்ணி மயங்கும் இவ்வுலக வாழ்வின் பற்றைச் சிதைக்கவும், தபத்திற்கான வலிமையை அருளவும் என் உளத்தில் வாழும் இறைவன் விடையேறியும், பத்து அவதாரங்கள் கொண்டும் வந்து எனக்கருளி, நான் விரும்பியபடி வீடு பேற்றை இனிதாய் அருளும்படிக்கு உதவுகின்ற பாக்களைப் படைத்தளித்த, எனக்கு உலகம் போன்றவர்களான மாணிக்கவாசகர் & ஆண்டாள் ஆகியோரின் திருவடிகளைப் போற்றுக!

‘மாணிக்கவாசகர் & ஆண்டாளின் பாக்களைப் படிப்பதன் மூலம் தவவலிமையும், பாச நாசமும், வீடுபேறும் எளிதில் கிட்டும்’ என்பது கருத்து. இதை ‘நெஞ்சுக்கு உரைத்தது’ என்றும் கொள்ளலாம்! (’செப்பு’ என்ற முன்னிலை ஏவல் நெஞ்சை நோக்கியது! எதிர் நிற்கும் அன்பரை நோக்கி ஆற்றுப்படுத்தியதாகவும் கொள்ளலாம்!)

’வல்லினப்பா’ என்பது வல்லெழுத்துகளான க், ச், ட், த், ப், ற் ஆகிய மெய்களையும் அவற்றின் உயிர்மெய் வரிசை எழுத்துகளை மட்டுமே கொண்டு அமைவது. பாவில் சந்தக்குழிப்பு அமைந்ததை வாய்விட்டுச் சொல்லி அறிக!

நன்றி!

மார்கழி வெண்பா - 7 - இரதபந்தம்

#மார்கழி 7

சுவைமேவு கற்பார்க்கச் சோதி அணித்தாம்
நிலைமேவ மாற்று நிறைபாக் - கிறையார்வத்
தாசிசேர்த்தீர் சேர்ந்திலங்கு தஞ்சருளும் யோகமார்ச்சர்
வாசகஞ்சேர் மாணிக்க மே!

(நேரிசை வெண்பா; தேர்க்கட்டு / இரதபந்தம்; இரட்டுறமொழிதலுமாம்.)

கற்பவர்க்கு இனிய சுவை தருவதாயும் (சுவைமேவு),
அந்தச் சோதியாகிய இறைவனின் அருகில் இருக்கும் (அணித்தாம் - அணித்து+ஆகும்) நிலை பொருந்தவும் (நிலைமேவு) செய்யும் (மாற்று - நிலையை மாற்று)
நிறைவான பாக்களுக்கு (நிறை பாக்கு)
இறைவனே ஆர்வத்தால் ஆசி சேர்க்கும் தன்மையீர் (இறை ஆர்வத்து ஆசி சேர்த்தீர்);
உய்வை அருளும் (தஞ்சருளும்) இணையாக விளங்கும் (சேர்ந்திலங்கு) (திருவடிகளை உடைய)
யோகிகளான (யோகம்) பூசைக்குரியவரே (ஆர்ச்சர் - ‘அர்ச்சனை’ என்பதிலிருந்து ஆர்ச்சர் என்று ஆனது, அர்ச்சனைக்குரியவர்)...

வாசகஞ்சேர் மாணிக்கமே:

1. திருவாசகம் சேர்த்த மாணிக்கவாசகரே
2. வாசு அகம் சேர் மாணிக்கமே (வாசுதேவனின் உளத்தில் நிறைந்த மாணிக்கம் போன்ற ஆண்டாளே!)

(இப்பா இரதபந்தமாவதைப் படத்தில் கண்டறிக! மாணிக்கவாசகர் - ஆண்டாள் இருவருக்குமே தனித்தனியே இப்பா பொருந்துவதால் இது இரட்டுறமொழிதலும் ஆயிற்று!)

இனிய காலை வணக்கம்...

நன்றி.

(C) 2019, Vennkotran.

மார்கழி வெண்பா - 6 - மடக்கு

#மார்கழி 6

வல்லகுரு தேடவா மாணிக்க வாசகனே
வில்லியூர் மாணிக்க வாசகனே - அல்லலறத்
தார்சூடித் தந்ததவத் தன்மையினால் ஆண்டாளே
ஓர்குருத்தின் கண்டாண்டா ளே!

(மடக்கு - இறுதிமடக்கு)

(1-4ம் அடிகள் மாணிக்கவாசகருக்கும்,
2-3ம் அடிகள் ஆண்டாளுக்கும் ஆகும்! ‘அல்லலற’ என்ற தனிச்சொல் இருபுடையும் நிற்கும்!)

துன்பம் நீங்க (வீட்டை அருள) வல்ல குருவை விரும்பித் தேடிய மாணிக்கவாசகனே
(அத்தகைய குருவை) ஒரு குருத்த மரத்தின் (கீழே) ஆண் (சிவன்) தாளைக் கண்டாய் (கண்டு)!

வில்லிபுத்தூரின் பெருமை மிகு ஆண்டாளுக்கு விருப்பம் துன்பம் நீங்க குற்றம் அகல,
(அதனை) மாலையைச் சூடிக்கொடுத்த தவத்தின் தன்மையினால் பெற்றாள்!

மடக்கு விளக்கம்:
1: மாணிக்கவாசகனே - (வெளிப்படை)
2: மாணிக்கவாசகனே - மாணிக்கு அவா ஆசு அகனே (அகல் - அகன் என்று நின்றது போலி)
(மாணி - ஆண்டாளைக் குறிக்கும்; ‘வில்லியூர் மாணி’ என்று கூட்டுக!)

3: ஆண்டாளே - (வெளிப்படை)
4: (கண்டு)ஆண்டாளே - ஆண் தாளே (சிவனது தாளையே).

நன்றி...

(C) 2019, Vennkotran

மார்கழி வெண்பா - 5 - மாலைமாற்று

#மார்கழி 5

வாதைகோ பாடுபாவை நாடுமாத வாநீடு
சோதியாடு தேவைபாய தூயாவா - மாவாயா
தூயபாவை தேடுயாதி  சோடுநீ வாதமாடு
நாவைபாடு பாகோதை வா!

(மாலைமாற்று - பின்பி [palindrome])

(பின்பிருந்து முன்பாகப் படித்தாலும் அப்பாவே வருதல் ‘மாலைமாற்று’ எனப்படும்)

வாதை கோ - வாதவூர் தலைவரான மாணிக்கவாசகர்
பாடுபாவை - பாடும் பாடலை (பாவை - திருவெம்பாவை எனினும் பொருந்தும்)
நாடு - விரும்பி நாடுகின்ற
மாதவா - பெருந்தவத்தோனே (சிவனைக் குறிக்கும்)
நீடு - நீள்கின்ற
சோதி - தீப்பிழம்பாய் / ஒளியாய்
ஆடு தே - ஆடுகின்ற இறைவன் (தே - இறை)
வை - வைகை (கடைக்குறையாய் ‘வை’ என்று நின்றது)
பாய - (உனக்காகப்) பாயச் செய்தான்
தூயா - தூய்மையானவனே
வா - எனக்கருள வா (இதுவரை மாணிக்கவாசகருக்கு, இனி  ஆண்டாளுக்கு)

மாவாயா - (உலகையெல்லாம் அடக்கிக் காட்டிய) பெரிய வாயுடைய கண்ணா,
தூய பாவை - தூய்மையான பெண்ணான ஆண்டாள்
தேடுயாதி - தேடு உய் (ஆதி) - உய்வதற்காகத் தேடும்
(ஆதி) சோடு - முன்பே உண்டான துணைவன் (’சோடி’ என்பது ‘சோடு’ என்று விகாரப்பட்டு நின்றது)
நீ - நீயே,
வாதமாடு - வாதம் செய்கின்ற
நாவை - திருவாயினை (நாவு என்பது ஆகுபெயராய் வாயைக் குறித்தது)
பாடு - போற்றிப் பாடும் (’கற்பூரம் நாறுமோ கமலப்பூ நாறுமோ’ என்ற பாடலைக் குறிக்கிறது இது)
பா கோதை - பாடலை உடைய கோதையாகிய ஆண்டாளே
வா - எனக்கருள வா!

பொழிப்பு: மாணிக்கவாசகா, வாதவூரின் கோவே, உன் பாடலை விரும்பும் மாதவனான சிவபெருமான் உனக்காக வைகையைப் பொங்கச் செய்தான், தூயவனே நீ எனக்கருள வா!
திருமாலின் வாதஞ்செய்கின்ற வாயைப் போற்றிப் பாடும் பாடலை உடைய, அவனையே முழுமுதல் துணைவனாக உணர்ந்து அடைந்து உய்யத் தேடிய தூய பெண்ணே, கோதையே, நீ எனக்கருள வா!

நன்றி!

மார்கழி வெண்பா - 4 - வினாவுத்திரம்

#மார்கழி 4

நரிபரி ஆக்கிய நாடகம் எற்றுக்(கு)
அரிபரி வட்டம் அணிந்து - கரிக்குழாம்
ஓதிய வண்ணம் உடன்வந்த(து) ஏனாம்சொல்?
வாதைகோ தைக்கவிக்(கு) ஆம்!

(நேரிசை வெண்பா; வினாவுத்திரம்)

பாவில் கேள்வி (வினா) எழுப்பி அதற்கு விடை (உத்திரம்) தருதல் ‘வினாவுத்திரம்’ ஆகும்.

நரியைப் பரி (குதிரை) ஆக்கிய நாடகம் (திருவிளையாடல்) எதற்காக நடந்தது?

திருமால் (அரி) பரிவட்டம் அணிந்து (திருமணக்கோலத்தைக் குறிக்கும்) கரி (யானை = வாரணம்) குழாம் (கூட்டம்) சூழ வந்தது ஏன்?

(இரண்டு கேள்விகளுக்கும்) விடை:
‘வாதைகோதைக் கவிக்கு ஆம்’ என்பதே!

முதல் வினாவின் விடை: ’வாதை கோ தைக் கவிக்கு உவந்து’
‘வாதவூரின் (வாதை) தலைவரான* மாணிக்கவாசகரின் (கோ) உளத்தைத் தைக்கும் (தை) கவிதைக்கு (கவி) ஆக (ஆம்)’ என்றும்,
(அருளாளர்களை அவர்கள் பிறந்த ஊரின் தலைவர் / கோ என்று அழைத்தல் மரபு!)

இரண்டாம் வினாவின் விடை: ‘வாதை கோதைக் கவிக்கு உவந்து’
‘(திருமாலைச் சேராத) துன்பத்தை உடைய (வாதை = துன்பம்) ஆண்டாளின் (கோதை) கவிதைக்கு (கவி) ஆக (ஆம்)’ என்றும் நிற்கும்.

’ஓதிய வண்ணம் உடன்வந்தது’ என்பது
‘வாரணம் ஆயிரம் சூழ வலம் செய்து,
நாரண நம்பி நடக்கின்றான்... கனாக் கண்டேன்...’ என்று ஆண்டாள் பாடியதற்கு ஏற்ப திருமால் கரிக்குழாம் (யானைக் கூட்டம்) உடன் வர வந்தார் என்றது.

மார்கழி வெண்பா - 3 - இரட்டுறமொழிதல் (சிலேடை)

#மார்கழி 3

கொழுந்தனாய்க் கண்டு குறைவில்லாப் பாவை
பொழிந்தாரை, வேதப் பொருளை - மொழிந்தாரை
மாறனோ டொப்பாரை மாரனை ஏய்த்தாரை
மாறிலா தென்றும் வணங்கு!

(நேரிசை வெண்பா; மாணிக்கவாசகர் - ஆண்டாள் சிலேடை)

மாணிக்கவாசகர்: 

கொழுந்தனாய் கண்டு - சிவனை தழல் வடிவாய்க் கண்டு (கொழுந்து - நெருப்பு, தழல்; கொழுந்தன் - தழல்வடிவானவன்);
குறைவில்லாப் பாவை பொழிந்தாரை - குற்றமில்லாத திருவெம்பாவை பாடினவரை;
வேதப் பொருளை மொழிந்தாரை - வேதத்தின் நாயகனான சிவனைத் தன் பாக்களில் பாடியவரை;
மாறன் - பாண்டிய மன்னன்
மாறனோடு ஒப்பாரை - பாண்டியனோடு மாறுபட்டாரை (குதிரை வாங்கக் கொடுத்த காசைக் கோயில் கட்ட செலவிட்டார்);
மாரனை ஏய்தாரை - காமத்தை வென்றவரை (மாரன் - மன்மதன், ஆகுபெயராய்க் காமத்தைக் குறித்தது);

ஆண்டாள்:

கொழுந்தனாய்க் கண்டு - திருமாலைத் தன் கணவனாகக் கண்டு (கொழுந்தன் - கணவன்);
குறைவில்லாப் பாவை பொழிந்தாரை - சிறந்த திருப்பாவை பாடினவரை;
வேதப் பொருளை மொழிந்தாரை - ஆழ்வார் பாக்கள் ‘தமிழ் வேதம்’ எனப்படுவன, அவற்றில் ஒன்றான நாச்சியார் திருமொழியைப் பாடியவரை
(திருமால் - வேதப் பொருள், அவனைப் பாடியவர் என்றும் பொருள் கொள்ளலாம்!);
மாறனோடு ஒப்பாரை - நம்மாழ்வாருக்கு இணையாக ’ஆழ்வாரா’க இருப்பவரை (மாறன் - சடகோபராகிய நம்மாழ்வார்);
மாரனை ஏய்த்தாரை - மன்மதனை வேண்டினாரை (ஏய்த்தல் - இணங்கச் செய்தல்; தனது நாச்சியார் திருமொழியில் ’தையொரு திங்கள்’ என்ற முதல் பத்திலேயே ஆண்டாள் திருமாலையே தனக்குக் கணவனாக ஆக்குமாறு மன்மதனை வேண்டிப் பாடுகிறார்!)

மாறு இலாது என்றும் வணங்கு - இவ்விருவரையும் என்றும் மாறாது வணங்கு!


[நான் முதல்நாள் வெண்பாவைப் பகிர்ந்தபோது ‘சைவத்தை முன்வைத்து வைணவத்தைப் பின்வைத்தார்’ என்று ஒரு நண்பன் விளையாட்டாகச் சொன்னான், சரியென்று நான் நேற்று (’தாரணி...’ என்னும் 2ம் பாடலில்) கோதையை முன்வைத்து வாதவூர்க் கோவைப் பின்வைத்தேன்... எதற்கு இந்த முன்பின் வம்பு என்று இருவரையும் ஒன்றாகப் பாடிவிட்டேன் இன்று!]

மார்கழி வெண்பா - 2 - யமகம்

#மார்கழி 2

தாரணி உய்யத் தவத்தோனம் மாற்கியாத்த
தாரணி வாளே சரண்வேம்புத் - தாரணிவான்
ஓரமைச்சாய் ஒட்டார் உமைப்பாகர் பாதமே
ஓரமைந்தர் பாதம் ஒழுகு!

[தாரணி (உலகம்) உய்ய, தவத்தோன் (பெரியாழ்வார்) மால்கு (திருமாலுக்கென) யாத்த (கட்டிய) தார் (மாலையை) அணிவாளே (தான் அணிந்துகொள்பவளாகிய ஆண்டாளே) சரண் (நமக்குப் பற்றுக்கோடு);
வேம்புத் தார் அணிவான் (வேப்பம்பூ அடையாள மாலை சூடும் பாண்டிய மன்னின்) ஓர் அமைச்சாய் (ஒப்பற்ற மந்திரியாக இருந்து) ஒட்டார் (ஆனால் அப்பதவியில் மனஞ்செல்லாது) உமைப்பாகர் (உமையை இடப்பாகத்தில் உடைய சிவபெருமானின்) பாதமே (தாள்களையே) ஓர் (எப்போதும் எண்ணுகின்ற) அம் மைந்தர் (அந்த உறுதியுடையவரான மாணிக்கவாசகரின்) பாதம் (தாள்களை) ஒழுகு (பற்றாகக் கொண்டு வாழ்!)

மால்+கு+யாத்த = மாற்கியாத்த; ஓர்+அம்+மைந்தர் = ஓரமைந்தர்; மைந்து = உறுதி.

'தாரணி', 'ஓரமை' என்பன வெவ்வேறு அடிகளில் வெவ்வேறு வகையில் நின்று வெவ்வேறு பொருள் தர அமைந்தது 'யமகம்' என்னும் அணி!]

மார்கழி வெண்பா - 1 - வாழ்த்து

#மார்கழி 1

ஆதியந்தம் இல்லா அருட்சோதி பாடிய
வாதவூ ரானை வணங்கிடுவோம் - வேதத்தின்
நாதனைப் பாடிய நங்கைதன் தாள்பணிவோம்
போதமார்க ழித்திங்கள் போழ்து!

(வாதவூரார் - மாணிக்கவாசகர்; நங்கை - கோதை நாச்சியார்; போதம் - ஞானம்)

(ஒருவிகற்ப நேரிசை வெண்பா

நகர்வலம் (மகாபாரதக் காட்சி)

[அறுசீர்க் கழிநெடிலடி ஆசிரியவிருத்தம்]

[விளம் மா மா - அரையடி வாய்ப்பாடு]

அத்தினா புரியில் ஓர்நாள்
.....அழகிய காலை பொழுது,
சத்தமாய்ப் பறவை இனங்கள்
.....சங்கதி கூட்டிப் பாடும்,
புத்துணர் வோடு மக்கள்
.....புகுந்தனர் சாலை களிலே
தத்தமக் கான வேலை
.....தமைச்செய ஊக்கம் பொங்க; (1)

இளவர சான தருமன்
.....ஏகினன் தானும் நகரை
வலம்வர, நாட்டு மக்கள்
.....வாழ்வதைக் கண்டு கற்க;
களவுடை சிரிப்ப மர்ந்த
.....கண்ணனாய்க் கண்ணன் நின்று
‘கிளம்பிய தெங்கே தருமா?’
.....கேட்டனன் அவனை மறித்தே. (2)

’வந்தனம் கண்ணா! நகரை
.....வலம்வரக் கிளம்பி னேன்நான்,
சிந்தையில் உனைத்தான் கொண்டேன் 
.....சிரிப்புடன் நேரில் வந்தாய்!
நந்தகோ பால மைந்தா,
.....நகர்வலம் உடன்வா ராயோ?’
சந்தமாய்க் கேட்டான் தருமன்
.....சக்கரத் தாரி சொல்வான்: (3)

’இன்றெனக் கலுவல் உளதால்
.....இன்பமாய் நகரைச் சுற்றல்
என்றனுக் காகா தன்பா!
.....எனினும்நீ எனக்காய் ஒன்றைக்
குன்றிடல் இன்றிச் செய்க
.....குந்தியின் மைந்தா!’ என்ன,
‘நன்றிவண் வினவ லேனோ?
.....நவில்கவுன் சொல்லென் ஆணை!’(4)

எனவுதிட் டிரனும் பணிய
.....இயம்பினான் யசோதை மைந்தன்
‘இனியவென் தருமா கேள்நீ,
.....இன்றைய நகர்வ லத்தில்
மனத்திலே மாசு கொண்ட
.....மனிதரைப் பார்த்தாய் என்றால்
உனக்குளே குறித்துக் கொள்க,
.....ஊர்வலம் முடிந்த பின்பு (5)

மாலையில் என்னைக் கண்டு
.....மனத்திலே கொண்ட கணக்கை
ஓலையில் எழுதிக் கொடுத்தால்
.....ஒருபெரும் நன்றி சொல்வேன்!’
’காலையே கண்ணன் ஏதோ
.....கள்ளந்தான் செய்கின் றானோ?
சாலையில் வசமாய்ச் சிக்கித்
.....தவிக்கிறான் தருமன்!’ என்று (6)

கிழக்கினில் ஏறும் பகலோன்
.....கிரணங்கள் நீட்டி நகைத்தான்!
’வழக்கென வந்தால் கண்ணன்
.....மலையெனப் பக்கல் நிற்பான்
சழக்கிலை எனக்’கென் றெண்ணித்
.....தருமனும் நடக்க லானான்,
மழைவண மாயோன் தானும்
.....மாலையை நோக்கி நின்றான். (7)

பகலவன் மேலைக் கடலில்
.....படுகையில் தருமன் தானும்
நகர்வலம் முடித்து வந்து
.....நாடினான் நாரா யணனை,
சிகரமோ தோளோ என்று
.....சிந்தையில் ஐயம் தோன்றத்
தகும்வணம் நின்ற துரியோ
.....தனனுடன் நின்றான் கண்ணன். (8)

’வந்தனம் கண்ணா! தம்பி*,
.....வாழ்கநீ!’ என்று சொல்லால்
சந்தனம் தெளிக்கப் பேசித்
.....தருமனும் அருகில் வந்தான்,
வெந்தனல் வீழ்ந்த தைப்போல்
.....வியர்த்தனன் துரியோ தனனும்
நந்தகோ பாலன் இருப்பால்
.....நயத்துடன் வலிந்து சிரித்தான்! (9)

[*தம்பி - துரியோதனன். தருமன் தனக்கு இளையவன் என்பதால் ‘தம்பி’ என அழைத்தான்!]

’இருவரும் உற்றீர் அதனால்
.....எளிதினி என்றன் வேலை,
தருமகேள், நேற்று துரியோ
.....தனனுமிந் நகரைச் சுற்ற
விருப்புடன் சென்றான், அவன்றன்
.....விழியினில் நல்லோர் பட்டால்
ஒருகுறி பெடுக்கச் சொன்னேன்
.....ஒருவரும் இல்லை என்றான்! (10)

’பாண்டுவின் முதற்கு மார!
.....பரந்தவிந் நகரை இன்று
தாண்டிநீ வந்தாய் இங்கு,
.....தகைவிலா மாந்தர் தம்மைக்
காண்டலும் பெற்றா யோநீ?
.....கணக்கெமக் கறைக!’ என்று
பூண்டுழாய்க் கண்ணி யானும்
.....பொழிந்தனன் அவனை நோக்கி. (11)

[பூண்டுழாய் - பூண்+துழாய்; துழாய் = துளசி; கண்ணி - தலைமாலை]

மாதவன் ஆட்டும் கூத்தை
.....மனமுணர்ந் தவனாய்த் தருமன்
‘யாதவ! எங்கும் கீழ்மை
.....யாளரைக் காணேன்’ என்றான்
தோதுடன் கைகள் கூப்பித்,
.....துரியனோ சினந்தான் சொல்வான்
‘பாதகக் கண்ணா உன்றன்
.....பார்வையில் பொம்மை நானோ? (12)

என்னிட மேவுன் லீலை
.....ஏற்றிவிட் டனையே!’ என்றான்
புன்னகை யோடு கண்ணன்
.....புகன்றனன் அவனை நோக்கி
‘இன்றுநாம் எல்லோ ருந்தான்
.....இனியதோர் பாடம் கற்றோம்,
நன்றதும் தீமை யஃதும்
.....நம்மனப் பாங்கின் தோற்றம், (13)

’பிறரிடம் காணும் குணத்தின்
.....பிறப்பிடம் நம்முள் மனமே,
சிறப்பெனில் சிறப்பே தெரியும்
.....சீயெனில் கீழ்மை தானே?
மறந்திடா திதனை உளத்தில்
.....வரிக்கநீர்! நாளை நாட்டை
அறத்துடன் ஆள இதுவே
.....அடிப்படை ஆகும்’ என்றே! (14)

கண்ணனன் றிருவ ரோடும்
.....காட்டிய நாட கத்தில்
நுண்ணிய உண்மை ஒன்றை
.....நுவன்றனன்: என்றும் இந்த
மண்ணிலே வாழும் மக்கள்
.....மனமதன் பாங்கைப் பொறுத்தே
உண்டொரு நன்மை தீமை,
.....உணர்ந்திவண் வாழ்வோம் நன்றே! (15)

(C) விசயநரசிம்மன், 2018

இனிய தமிழ்ப் புத்தாண்டு நல்வாழ்த்துகள்

சாதி போற்றி வருந்துவாய் போபோபோ
.....சமயப் பேரில் முரணுவாய் போபோபோ
பேதம் நூறு பயிலுவாய் போபோபோ
.....பிறர்க்குத் தீமை வேண்டுவாய் போபோபோ
மாதர் உரிமை மதித்திடாய் போபோபோ
.....மண்ணைப் பாழ்ப டுத்துவாய் போபோபோ
சூதர் தமக்கு மயங்குவாய் போபோபோ
.....தூற்று மாறு வாழ்கிறாய் போபோபோ..

அன்பைப் போற்றும் வழக்கினாய் வாவாவா
.....அறிவைத் தீட்டும் இயல்பினாய் வாவாவா
என்பும் பிறர்க்கு என்னுவாய் வாவாவா
.....ஏற்றம் காண உழலுவாய் வாவாவா
நன்மை செயலில் நாட்டுவாய் வாவாவா
.....நாட்டை வீட்டைப் பேணுவாய் வாவாவா
தொன்மை பண்பைப் போற்றுவோம் வாவாவா
......தோன்றும் புதிய தலைமுறை வாவாவா...

இனிய தமிழ்ப் புத்தாண்டு வாழ்த்துகள்...

-விசயநரசிம்மன் 

பொங்கலோப் பொங்கல்...

கண்டுகொள்ள ஆளின்றி கதியிழந்து நிற்கின்றான்
பண்டு உலகளந்த பாவப்பட்ட தமிழன்,
வாழ வந்தார்க்கு வாழை இலைபோட்டான்
பாழும் தமிழனுக்குப் பசியாற்ற வழியில்லை!

அடுத்தடுத்து இங்கே அணுவுலைகள் கட்ட,
நடுவயலில் எண்ணெய் நகர்குழாய்கள் போட
நடுவண் அரசிடமே ‘நல்லதிட்டம்’ பலவுண்டு,
படுபாவித் தமிழன் படிந்திட மறுக்கின்றான்!
தண்ணீரும் கல்வியும் தானா முக்கியம்?
விவசாயம் செய்து வீணாகப் போவதேன்?

நேற்று வந்ததெலாம் ‘நேஷனல் லாங்குவேஜ்’ஆம்
தோற்றமுதல் உள்ளதமிழ் தொய்ந்திட்ட பொய்யாம்!

தரணியில் முதல்மாந்தன் தமிழனென்றே சாற்ற
வருகின்ற ஆய்வெல்லாம் மறைக்கப்படு வதுமேன்?

என்னத்தான் செய்துவிட்டான் ஏமாளித் தமிழன்?
முன்வந்து பண்பட்ட முழுக்குற்றம் ஒன்றே!
கறுப்பன் தந்ததே கலாச்சாரம் என்றால்
வெறுப்பு வருகிறதோ வெள்ளைத் தோலர்க்கு?

தமிழனுக்குக் காவிரியைத் தரச்சொன்ன தீர்ப்பை
மதியாமல் ஆங்கவர் அணைமூடிக் கொண்டார்
அதுகேட்க ஆளில்லை ஆனால் தமிழனுக்கு
எதிரான தீர்ப்பென்றால் எப்படியும் நிறைவேறும்
நாட்டுக் காளைகளை நாசமாக்க விழையும்
பீட்டாக்கே வளையுதுநம் பீனல் கோடுகளும்!

நம்கையைக் கொண்டே நம்கண்ணை குத்தும்
தந்திரங்கள் கற்று தரணி அடக்குகின்றார்...

பொங்கள் வாழ்த்தொன்று புனையத்தான் எண்ணம்
பொங்கி எரிமனத்தில் பூப்பூப்பது எங்ஙனம்?
தெறித்து எரிமனத்தில் தேன்வந்தா ஊறும்?
போகட்டும் போகியொடு பொல்லாப்பு எல்லாம்
ஆகட்டும் விடியல் அமைந்ததொரு தைமுதலாய்...

பொங்கலோப் பொங்கல்

கரும்புகள் அடுக்கி வைத்து - மண்
.....கலத்திலே மஞ்சள் கட்டி
விரும்பிய புதுநல் அரிசி - உடன்
.....வெல்லமும் அளவில் இட்டு
மங்கல அடுப்பில் வைக்க - அது
.....மணத்தொடு பொங்கும் நேரம்
பொங்கலோப் பொங்கல் என்று - நாம்
.....போற்றியே வாழ்த்து வோமே!

அந்தப் பொங்கல் போல்-

வீடெல்லாம் மகிழ்வு பொங்க
.....வீதியெலாம் கோலம் பொங்க
நாடியநல் வளங்கள் பொங்க
.....நட்பொடுவுள் அன்பும் பொங்கத்
தேடியசெல் வங்கள் பொங்கத்
.....தெய்வத்தின் அருளும் பொங்கக்
கூடியவித் திருநாள் அதனில்
.....கூறினோம்யாம் கோடி வாழ்த்தே!

ஆங்கிலப் புத்தாண்டு வாழ்த்து

நாட்காட்டி புதிதாய் மாறும்
...........நாளிதில் புதுநல் ஆண்டில்
வாழ்விலே எல்லா நலமும்
...........வளங்களும் வாய்க்க வென்றும்
ஆழ்கதீ குணமும் செயலும்
...........ஆக்கமே ஓங்க வென்றும்
ஆண்டவன் அடிகள் தொழுது
...........ஆசிகள் மொழிவாம்! வாழி!

[ஆறுசீர்க்கழிநெடிலடி ஆசிரிய விருத்தம்]

[கொஞ்சம் தாமதமாய் இடுவதற்கு... ஹி ஹி!]

புதிய பாப்பாப் பாட்டு

முன்குறிப்பு: என்னை மிகவும் கவர்ந்த கவிகளில் பாரதி முதன்மையானவன், அவன் வழியில் கவிதை எழுதிப்பார்ப்பது என் விருப்பங்களில் ஒன்று, அப்படி எழுதிய ஒரு பாடல் இது, 2010-இலேயே எழுதப்பட்டது, இன்னும் இங்கே இடவில்லை என்பதை இன்றுதான் உணர்ந்தேன், அந்த மகாகவியின் பிறந்தநாளில் இதை ஒருவித காணிக்கையாக இடுகிறேன்... நிறைகுறைகளை தயக்கமின்றி சுட்டலாம்...

ஓடி விளையாடு பாப்பா! – நீ
.....ஓய்ந்திருக்கல் ஆகாது பாப்பா!
ஆடிப் பாடிமகிழ் பாப்பா! – நீ
.....யாரையும் வையாதே பாப்பா!    ௧

கல்வி கற்றுச்செறி பாப்பா! – உன்
.....கருத்தை உயர்த்திவை பாப்பா!
நல்ல குறளைநிதம் படித்து – அதில்
.....நழுவாமல் வாழ்ந்திடனும் பாப்பா!    ௨

உலகம் நமக்குப்பொது பாப்பா! – இதில்
.....ஒருவரையும் ஒதுக்காதே பாப்பா!
பலதுறை அறிந்துகொள்ளு பாப்பா! – அறிவைப்
.....பகிர்ந்தும் பயன்பெறுநீ பாப்பா!    ௩

இறைவன் ஒருவனெனு பாப்பா! – அவன்
.....இருப்பது அன்பிலெனு பாப்பா!
நிறைய பொருள்தேடு பாப்பா! – அதை
.....நேர்மை வழிதேடு பாப்பா!    ௪

தாய்மொழி முதலிலறி பாப்பா! – பின்பு
.....தரணியின் மொழிகளறி பாப்பா!
ஆய்ந்து இனியசொல்லைப் பேசு – அதை
.....அனைவரும் விரும்பிடுவர் பாப்பா!    ௫

நாட்டை உயர்த்திடவே எண்ணி – பல
.....நல்லசெயல் செய்திடுவோம் பாப்பா!
வீட்டையும் உயர்த்துபவர் பெண்கள் – அவர்
.....மேன்மைக்கு உழைத்திடுவோம் பாப்பா!    ௬

பாட்டைக் கற்றுதெளி பாப்பா! – அது
.....படைத்தவன் மொழியாகும் பாப்பா!
ஓட்டை உடைசல்களை ஒழித்து – புது
.....ஒளியைக் கொண்டுவா பாப்பா!    ௭

தாயை மதித்துவாழ் பாப்பா! – நீ
.....தந்தைசொல் தட்டாதே பாப்பா!
பேய்க்குநீ அஞ்சாதே பாப்பா! – அது
.....பித்தர் சொல்லுங்கதை பாப்பா!    ௮

யாதும் ஊரென்னு பாப்பா! – நமக்கு
.....யாவரும் கேளீரே பாப்பா!
தீதும் நன்றும் நமக்கு – பிறர்
.....செய்து வருவதில்லை பாப்பா!    ௯

உடலையும் உறுதிசெய் பாப்பா! – வீணர்
.....உருட்டலுக்கு அஞ்சாதே பாப்பா!
திடத்தை இழக்காதே பாப்பா! – அதில்
.....தீயும் கருகிவிடும் பாப்பா!    ௧0

உன்திறம் நன்கறிந்து கொண்டு – இந்த
.....உலகிற்கு பயன்படு பாப்பா!
உன்னால் முடியாது என்றால் – அது
.....உலகாலும் முடியாது பாப்பா!!    ௧௧

(கா) விசயநரசிம்மன், 2010

அரைநொடியும்...

நெடுஞ்சாலை நெரிசலிலே நீண்டு நெருங்கி
..........நின்றிருந்த வண்டிகளின் இடையில் ஒன்றாய்
.....நெடுநேரம் நிற்கவைக்கும் விதியை நொந்து
..........போக்குவரத்துத் துறையதையும் சேர்த்துத் திட்டிக்