நரிக்கதை (நுண்காப்பியம்)

நரிக்கதை (நுண்காப்பியம்)

(திரு. இலங்கை செயராசு ஐயா தன் சொற்பொழிவில் கூறிய ஒரு குறுங்கதையைப் பாக்களில் அமைத்துள்ளேன்.)

வஞ்சி விருத்தங்கள்
{வாய்ப்பாடு: விளம் மா மா}

காட்டிலோர் குள்ள நரிதன்
பாட்டிலே சென்ற போழ்து
வேட்டையில் திரியும் சிங்கக்
கோட்டையுள் நுழைந்த தாமே... 1

பசியிலே கிடந்த சிங்கம்
விசுக்கெனத் தலைசி லுப்பி
ருசிகர விருந்து நன்கு
பசிகெடக் கிடைத்த(து) என்று... 2

மெத்தென அடியெ டுத்துச்
சத்தமெ ழுப்பி டாதே
மித்திரர் வஞ்சம் என்னும்
கத்திபோல் நரியின் பக்கல்... 3

{மித்திரர் - நண்பர்}

நெருங்கிட, மூக்கும் காதும்
நரிக்குடன் துடிக்க, வேட்டை
அரியது அருகில் என்று
புரிந்திடப் புரிந்த(து) ஓட்டம்... 4

{அரி - அரிமா - சிங்கம்}

நாலுகால் பாய்ச்ச லாக
வால்குழைத் தோடும் நரியைக்
காலனாய்த் துரத்திச் சிங்கம்
மேலும்வி ரைந்த(து) ஆங்கே! 5

நிலையிலா இளமை செல்வம்
குலையுமோர் நொடியில் என்ப,
உலைவிலா(து) இருந்த நரியின்
தலைக்கவண் உற்ற(து) இன்னல்! 6

{உலைவிலாது - துன்பம் இல்லாமல்}

கால்களில் உயிர்மு ழுக்கக்
கோலியே நரியும் ஓடச்,
சாலதன் உடலே நச்சு
வேலென அரிபின் பாய... 7

{கோலி - நிறுத்தி}

கானகம் கொண்டி ருந்த
மோனமும் கலையப் - புள்ளும்
வானரம் மானும் ஆவும்
ஏனைய உயிரும் அஞ்ச... 8

{மோனம் - அமைதி, புள் - பறவைகள், வானரம் - குரங்கு, ஆ - ஆமா - காட்டுப்பசு}

நீண்டதவ் வேட்டை, நரியும்
தாண்டிய(து) அனேக காதம்,
தாண்டிய(து) அரிமா தானும்
தீண்டிட இரையை நன்கு! 9

{அனேக காதம் - பல காதங்கள் தொலைவு, இரை - உணவு, நரியைக் குறிக்கும்}

அடுக்கிய மரங்கள் ஊடும்
தடுக்கிடும் கற்கள் மீதும்
மடக்கிய துணிபோல் ஓடைப்
படுக்கைகள் கடந்தும் ஓடி... 10

{மடக்கிய துணி - வளைந்து நெளிந்து ஓடும் ஓடைக்கு உவமை}

அரியிடம் அகப்ப டாமல்
நரியது விரைந்த வேளை
தெரிந்ததோர் குகையின் வாயில்
விரிந்தது உயிர்கோர் காவல்! 11

நரியுடல் நுழையும் ஆனால்
அரியுடல் நுழையா தென்னும்
சரியள வந்த வாயில்
இருந்ததே நரியின் பேற்றால்! 12

{பேறு - நல்வினை/அதிருஷ்டம்}

நொடியிலே பாதை மாறி
இடுக்கினுள் நரியும் ஓட,
மடங்கலும் நுழைய முந்த
தடுத்தது சிறிய வாயில்! 13

{மடங்கல் - சிங்கம்}

பலபடி முயன்றும் உள்ளே
சிலவடி கூட செல்ல
முடிந்திடா நிலையால் கோபம்
அடர்ந்தது அரிமா ஆங்கு! 14

மடங்கலை தடுத்து விட்ட
இடுக்கினை எண்ணிப் போற்றிப்
படுத்தது நரியும், மூச்சு
விடுத்தது அமைதி யாக! 15

குகைக்குளே நெடிதி ருக்க
வகையிலை, வெளியில் வந்தே
அகப்படும் நரியென்(று) எண்ணி
முகத்திலே* முகத்தை^ வைத்து... 16

{முகம் - [குகையின்] வாசல், முகம் - சிங்கத்தின் முகம்}

மடங்கலும் காத்தி ருக்கத்
தொடங்கிய(து), உள்ளே நரியும்
நடந்ததை எண்ணிப் பார்த்துக்
கடந்தனம் இன்னல் என்று... 17

{இன்னல் - துன்பம்}

சிலிர்த்தது, தன்னை இந்த
நிலையிலி ருந்து காத்த
தலைவிதி தன்னை மெச்சி
சிலநொடி மகிழ்ந்து, பின்னர்... 18

”அனுதினம் பேணும் இந்தத்
தனுவினால் ஆன தென்ன?
வனத்திலே நேர்ந்த இன்னற்
கணத்திலே செய்த தென்ன?” 19

{தனு - உடம்பு}

குறுக்கிய குகைக்குள் நரிதன்
உறுப்புகள் ஒவ்வொன் றாக
வெறுப்புடன் வினவ, மாற்றம்
இறுத்தன அவையும் நன்கு: 20

{மாற்றம் - பதில், இறுத்தல் - சொல்லுதல்}

"அரிவரும் காலின் ஓசை
தெரிந்தவன் நானே!" என்று
விரித்தது செவியும், மூக்கும்
"தெரிந்தனேன் வாசம்!" என்ன, 21

{விரித்தல் - சொல்லுதல்}

"மடங்கலைக் கண்டும், ஓடும்
தடத்திலே தடைகள் கண்டும்,
இடுக்கினைக் கண்டும் காவல்
படுத்தனேம்!" என்ற கண்கள்! 22

"அடுக்கிய தடைகள் மீறிப்
பிடிபடா வண்ணம் ஓடி
இடுக்கிலே நுழைத்துக் காத்தோம்
அடிகளோம்!" என்ற கால்கள்! 23

{அடிகளோம் - தொண்டு செய்வோர், கால்கள்}

இவணுறுப்(பு) அளித்த மாற்றம்
உவந்தவந் நரிதன் வாலில்
கவனமும் செல்ல "மோனத்
தவமென? உரையுன் தொண்டை?" 24

என்றிட வாலும் "அடியேன்
துன்றினேன் கால்கள் ஊடே,
பின்றினால் பிடிபட் டிருப்போம்!
நன்றிவன் குழைந்த னேன்நான்!" 25

{துன்றுதல் - பொருந்துதல், பின்றுதல் - பின்னால் நீளுதல், வேகம் குறைதல்}

எனச்சொல, நரிசி னந்தே
"எனக்குநீ பயன்த ராமல்
எனைப்பயன் கொண்டாய், வீணோர்
கனம்”எனச் செற்ற தாங்கே! 26

{கனம் - பாரம்}

"பயனிலா வாலே உன்னை
நயந்திலேன், சிங்கம் தின்ன
வழங்கினேன்!" என்று வாலை
நுழைத்தது வாயிற் கப்பால்... 27

{நயந்திலேன் - விரும்பினேன் அல்லேன்}

வெளியிலே இருந்த சிங்கம்
துளிக்கணம் தாழ்த்த லின்றி
வளைத்தது வாலைப் பற்றி;
துளிர்த்தது நரிக்கு ஞானம்! 28

{கணம் - நொடிப்பொழுது}

சிக்கிய வாலோ(டு) உடலும்
சிக்கிய(து) அரிமா வாயில்!
திக்கது நழுவ ஊளை
திக்கிய(து) அரற்றி நரியே!  29

{திக்கு - திசை, திக்கியது - விட்டுவிட்டு ஊளையிட்டது, அரற்றி - [வேதனையில்] அலறி}

'வளைத்திடு ஙப்போல்'* என்று
திளைத்தமிழ் ஔவை சொன்ன
தெளிவுரை உணர்வார் வாழ்வில்
இளைத்திடார், இதனால் அறிக! 30

{திளைத்தமிழ் - துய்க்க (அனுபவிக்க) இனிதான தமிழ்}

*’ஙப்போல் வளை’ என்பது ஆத்திச்சூடி, சுற்றத்தாரின் பயன் வெளிப்படையாகத் தெரியாவிடினும் அவர்களை விடாது நம்மோடே கொள்ள வேண்டும், ஙகரந் தவிர ஙாகார, ஙிகர, ஙீகாரங்கள் முதலிய பிற தமிழெழுத்தில் பயன்படாத போதும், ஙகரத்தின் இருப்பினால் அவையும் இருத்தலைப் போல! 

-வெண்கொற்றன்

கண்ணன் எம் குழந்தை

 

பாலை வனத்தினிலே - மிகப்
    பசித்து வேட்கையுற்றே
மேலை திரிந்திருந்தார் - ஒரு
    மீட்சி தரவல்லபூஞ்
சோலை கண்டதைப் போல் - எங்கள்
    சோர்வைத் தணித்திடவே
ஆலிலை பள்ளிவிட்டு - எங்கள்
    அகத்தினுள் வந்தவனே...

வாய்க்குள் விரலைவிட்டே - என்றன்
    மடியில் உறங்குமுன்றன்
வாயின் கடையொழுகும் - எச்சில்
    வாழ்வை நனைக்குதடா!
சாய்ந்தென் தோளுறங்கும் - போதுன்
    தாள்கள் மார்புதைத்தால்
பாயும் காவிரியாய் - உயிரில்
    பாசம் பெருகுதடா!

உண்ண மறுத்தலையும் - உன்பின்னால்
    ஓடிக் களைப்பதிலும்,
மண்ணை எடுத்துண்ணும் - உன்வாயை
    வழித்துத் துடைப்பதிலும்,
கண்முன் உனைநிறுத்தி - வீட்டுக்
    காரியஞ் செய்வதிலும்
எண்ணும் உவகையுண்டு - அதனை
    எடுத்துச் சொல்வதில்லை!

வீதிச் சிறுவருடன் - நிதம்நீ
    விளையாடச் செல்கையிலே
வாது வழக்குபல - உன்மேல்   
    வந்துவந் துரைத்திடுவார்!
ஏதெனக் கேட்கையிலே - கள்ளம்
    ஏதுமில் லாதவன்போல்
கோதில் நகைபுரிவாய் - உள்ளம்
    குழைந்துள் உருகுமடா!

பாட சாலைசெல்லும் - உனைநான்
    பரிந்து பார்த்திருப்பேன்,
ஏடும் ஆணிகளும் - ஒருகை
    ஏந்த, மறுகையிலே
சீடை முறுக்குவெல்லம் - பெரிய
    செம்பு நிறையவெண்ணெய்
ஆடை மீதுசிந்த - மகிழ்வாய்
    ஆடி நடந்திடுவாய்...

உதித்த நாளுனைநான் - எனது
    உள்ளங் கைகளுக்குள்
மெதுவாய் ஏந்திநின்ற - நினைவே
    விரியும் மனத்தினுக்கே
வதுவை தேடுமொரு - நெடிய
    வாலிபனாய் வளர்ந்த
விதங்கள் புரிவதில்லை - உனையே
    வியந்து பார்த்திருப்பேன்...

விதைத்த மரநிழலில் - விதைத்தோர்
    மெச்சி உறங்குதல்போல்
மதலை உன்னணைப்பில் - மிகவே
    மனத்தில் அமைதிகொள்வோம்...
பதையா தெங்களுள்ளம் - காலன்
    பாசக் கயிறிடினும்,
இதமாய் விடைபெறுவோம் - கண்ணன்
    எங்கள் அமுதமன்றோ?!

***

உரைத்த பெருங்கனவைக் - கண்ணா!
    உண்மை ஆக்கிடவா!
நுரையின் சிற்பமெனத் - தினமும்
    நொறுங்கும் வாழ்வினிலே
கரையும் மனமுனக்காய்! - கண்ணா!
    காலம் நீளவிடாய்!
இரைகின்றேன் உனக்காய்! - கண்ணா!
    இனிமை நிரைத்திடவா!

-வெண்கொற்றன்

(C) Vijayanarasimhan, 2022.

தவமா? தரிசனமா?

நேரிசைக் கலிவெண்பா

சொற்கள் தமையடுக்கிச் சொன்ன தளைகட்டி

நிற்பர் கவிதை நிரப்புவர் - சிற்பி

சிலைதன்னை ஊன்றிச் செதுக்குதல் போலே

பலகாலம் நோற்றேபா யாப்பர் - உலகோரும்

நன்றென்னும் அந்த நறுஞ்சொல்லைக் கேட்கவே

என்றென்றும் நெஞ்சத்தில் ஏங்குவர் - ஒன்றே

தொழிலென்று கொண்டே தொழில்படுவர் பாட்டில்

எழில்கொண்டு வந்திடவே எண்ணிப் - பொழில்தேடிச்

சோலை வனந்தேடிச் சொல்லா இடந்தேடிக்

காலை இரவென்று பாராமல் - மூளையும்

தொந்திரவில் லாமல் தொழில்பட வேண்டியே

தந்திரங்கள் செய்யத் தலைப்படுவர் - மந்திரம்போல்

இத்தனை செய்தும் இரங்காத இன்கவி

சித்தெனத் தோன்றும் சிறுநொடியில் - அத்தனையும்

சாலமோ மாயமோவெண் தாமரை யாள்தந்த

சீலமோவென் றெண்ணிச் சிலிர்க்கையிலே - நாளும்

இருந்த தவத்திற் கிரங்காதே இன்றோர்

அரிய நொடியில் அருளேன்? - புரிய

முடியாத மாய முழுமுதலோ? ஊன்றிப்

படியாத எந்தன் பவமோ? - அடியார்தம்

அன்பிற் கிளகுமவ் ஆண்டவன்போல் பாட்டும்நம்

என்பில் உருகி எழுவதோ? - என்றால்

அவனியிலே வெண்பா அடுக்குபவ ரெல்லாம்

தவமிருந்து பெற்ற தரமோ? - நவநவமாய்ச்

சாற்றுகின்ற பாக்கள் தனிவரமோ? ஓர்நொடியில்

ஊற்றெடுக்கும் உண்மைத் தரிசனமோ? - மாற்றுரைக்க

யாரும் இருக்காத ஏகாந்த வேளையிலே

ஊறும் இதற்கோர் உரை!

-வெண்கொற்றன் @ விசயநரசிம்மன்

(C)2017, Vijayanarasimhan.

All rights reserved. If you share the post please keep this credit intact. Thank you.

நகர்வலம் (மகாபாரதக் காட்சி)

[அறுசீர்க் கழிநெடிலடி ஆசிரியவிருத்தம்]

[விளம் மா மா - அரையடி வாய்ப்பாடு]

அத்தினா புரியில் ஓர்நாள்
.....அழகிய காலை பொழுது,
சத்தமாய்ப் பறவை இனங்கள்
.....சங்கதி கூட்டிப் பாடும்,
புத்துணர் வோடு மக்கள்
.....புகுந்தனர் சாலை களிலே
தத்தமக் கான வேலை
.....தமைச்செய ஊக்கம் பொங்க; (1)

இளவர சான தருமன்
.....ஏகினன் தானும் நகரை
வலம்வர, நாட்டு மக்கள்
.....வாழ்வதைக் கண்டு கற்க;
களவுடை சிரிப்ப மர்ந்த
.....கண்ணனாய்க் கண்ணன் நின்று
‘கிளம்பிய தெங்கே தருமா?’
.....கேட்டனன் அவனை மறித்தே. (2)

’வந்தனம் கண்ணா! நகரை
.....வலம்வரக் கிளம்பி னேன்நான்,
சிந்தையில் உனைத்தான் கொண்டேன் 
.....சிரிப்புடன் நேரில் வந்தாய்!
நந்தகோ பால மைந்தா,
.....நகர்வலம் உடன்வா ராயோ?’
சந்தமாய்க் கேட்டான் தருமன்
.....சக்கரத் தாரி சொல்வான்: (3)

’இன்றெனக் கலுவல் உளதால்
.....இன்பமாய் நகரைச் சுற்றல்
என்றனுக் காகா தன்பா!
.....எனினும்நீ எனக்காய் ஒன்றைக்
குன்றிடல் இன்றிச் செய்க
.....குந்தியின் மைந்தா!’ என்ன,
‘நன்றிவண் வினவ லேனோ?
.....நவில்கவுன் சொல்லென் ஆணை!’(4)

எனவுதிட் டிரனும் பணிய
.....இயம்பினான் யசோதை மைந்தன்
‘இனியவென் தருமா கேள்நீ,
.....இன்றைய நகர்வ லத்தில்
மனத்திலே மாசு கொண்ட
.....மனிதரைப் பார்த்தாய் என்றால்
உனக்குளே குறித்துக் கொள்க,
.....ஊர்வலம் முடிந்த பின்பு (5)

மாலையில் என்னைக் கண்டு
.....மனத்திலே கொண்ட கணக்கை
ஓலையில் எழுதிக் கொடுத்தால்
.....ஒருபெரும் நன்றி சொல்வேன்!’
’காலையே கண்ணன் ஏதோ
.....கள்ளந்தான் செய்கின் றானோ?
சாலையில் வசமாய்ச் சிக்கித்
.....தவிக்கிறான் தருமன்!’ என்று (6)

கிழக்கினில் ஏறும் பகலோன்
.....கிரணங்கள் நீட்டி நகைத்தான்!
’வழக்கென வந்தால் கண்ணன்
.....மலையெனப் பக்கல் நிற்பான்
சழக்கிலை எனக்’கென் றெண்ணித்
.....தருமனும் நடக்க லானான்,
மழைவண மாயோன் தானும்
.....மாலையை நோக்கி நின்றான். (7)

பகலவன் மேலைக் கடலில்
.....படுகையில் தருமன் தானும்
நகர்வலம் முடித்து வந்து
.....நாடினான் நாரா யணனை,
சிகரமோ தோளோ என்று
.....சிந்தையில் ஐயம் தோன்றத்
தகும்வணம் நின்ற துரியோ
.....தனனுடன் நின்றான் கண்ணன். (8)

’வந்தனம் கண்ணா! தம்பி*,
.....வாழ்கநீ!’ என்று சொல்லால்
சந்தனம் தெளிக்கப் பேசித்
.....தருமனும் அருகில் வந்தான்,
வெந்தனல் வீழ்ந்த தைப்போல்
.....வியர்த்தனன் துரியோ தனனும்
நந்தகோ பாலன் இருப்பால்
.....நயத்துடன் வலிந்து சிரித்தான்! (9)

[*தம்பி - துரியோதனன். தருமன் தனக்கு இளையவன் என்பதால் ‘தம்பி’ என அழைத்தான்!]

’இருவரும் உற்றீர் அதனால்
.....எளிதினி என்றன் வேலை,
தருமகேள், நேற்று துரியோ
.....தனனுமிந் நகரைச் சுற்ற
விருப்புடன் சென்றான், அவன்றன்
.....விழியினில் நல்லோர் பட்டால்
ஒருகுறி பெடுக்கச் சொன்னேன்
.....ஒருவரும் இல்லை என்றான்! (10)

’பாண்டுவின் முதற்கு மார!
.....பரந்தவிந் நகரை இன்று
தாண்டிநீ வந்தாய் இங்கு,
.....தகைவிலா மாந்தர் தம்மைக்
காண்டலும் பெற்றா யோநீ?
.....கணக்கெமக் கறைக!’ என்று
பூண்டுழாய்க் கண்ணி யானும்
.....பொழிந்தனன் அவனை நோக்கி. (11)

[பூண்டுழாய் - பூண்+துழாய்; துழாய் = துளசி; கண்ணி - தலைமாலை]

மாதவன் ஆட்டும் கூத்தை
.....மனமுணர்ந் தவனாய்த் தருமன்
‘யாதவ! எங்கும் கீழ்மை
.....யாளரைக் காணேன்’ என்றான்
தோதுடன் கைகள் கூப்பித்,
.....துரியனோ சினந்தான் சொல்வான்
‘பாதகக் கண்ணா உன்றன்
.....பார்வையில் பொம்மை நானோ? (12)

என்னிட மேவுன் லீலை
.....ஏற்றிவிட் டனையே!’ என்றான்
புன்னகை யோடு கண்ணன்
.....புகன்றனன் அவனை நோக்கி
‘இன்றுநாம் எல்லோ ருந்தான்
.....இனியதோர் பாடம் கற்றோம்,
நன்றதும் தீமை யஃதும்
.....நம்மனப் பாங்கின் தோற்றம், (13)

’பிறரிடம் காணும் குணத்தின்
.....பிறப்பிடம் நம்முள் மனமே,
சிறப்பெனில் சிறப்பே தெரியும்
.....சீயெனில் கீழ்மை தானே?
மறந்திடா திதனை உளத்தில்
.....வரிக்கநீர்! நாளை நாட்டை
அறத்துடன் ஆள இதுவே
.....அடிப்படை ஆகும்’ என்றே! (14)

கண்ணனன் றிருவ ரோடும்
.....காட்டிய நாட கத்தில்
நுண்ணிய உண்மை ஒன்றை
.....நுவன்றனன்: என்றும் இந்த
மண்ணிலே வாழும் மக்கள்
.....மனமதன் பாங்கைப் பொறுத்தே
உண்டொரு நன்மை தீமை,
.....உணர்ந்திவண் வாழ்வோம் நன்றே! (15)

(C) விசயநரசிம்மன், 2018

இனிய தமிழ்ப் புத்தாண்டு நல்வாழ்த்துகள்

சாதி போற்றி வருந்துவாய் போபோபோ
.....சமயப் பேரில் முரணுவாய் போபோபோ
பேதம் நூறு பயிலுவாய் போபோபோ
.....பிறர்க்குத் தீமை வேண்டுவாய் போபோபோ
மாதர் உரிமை மதித்திடாய் போபோபோ
.....மண்ணைப் பாழ்ப டுத்துவாய் போபோபோ
சூதர் தமக்கு மயங்குவாய் போபோபோ
.....தூற்று மாறு வாழ்கிறாய் போபோபோ..

அன்பைப் போற்றும் வழக்கினாய் வாவாவா
.....அறிவைத் தீட்டும் இயல்பினாய் வாவாவா
என்பும் பிறர்க்கு என்னுவாய் வாவாவா
.....ஏற்றம் காண உழலுவாய் வாவாவா
நன்மை செயலில் நாட்டுவாய் வாவாவா
.....நாட்டை வீட்டைப் பேணுவாய் வாவாவா
தொன்மை பண்பைப் போற்றுவோம் வாவாவா
......தோன்றும் புதிய தலைமுறை வாவாவா...

இனிய தமிழ்ப் புத்தாண்டு வாழ்த்துகள்...

-விசயநரசிம்மன் 

ஹைக்குறள் #39 இறைமாட்சி

பொருட்பால் / அதிகாரம் 39 / இறைமாட்சி

#haiKUral

உறுப்புகள் ஆறும்*
இருக்குமோர் அரசனே
சிறப்பான் சிங்கமென. (381)

அச்சமின்னை, கொடை,
அறிவு, ஊக்கம்
கொச்சைப்படாமை அரசர் குணம்.  (382)

தளராமை, கல்வி,
முடிவெடுக்கும் உறுதி
நிலனாள்பவர்க்கு நிலை. (383)

அறத்தினைக் காத்தலும்
அல்லாதவை நீக்கலும்
மறத்தைப் பேணலும் அரசர் மானம். (384)

பொருளைப் பொறுப்போடு
நால்வகையும் ஆள்பவரே
நல்ல அரசர். (385)

நெருங்க எளியவன்
பழக இனியவன் என்றால்
பெருகும் அம்மன்னன் புகழ்! (386)

இனிக்கப் பேசி
ஈகை செய்யும் அரசன்
நினைத்தபடி நிற்கும் உலகம். (387)

கடமை அறிந்து
காப்பாற்றும் மன்னவன்
கடவுள் எனப்படுவான்! (388)

கசப்பான சொல்லுக்கும்
காதுகொடுக்கும் வேந்தன்
வசப்பட்டிருக்கும் உலகம். (389)

அன்போடு அருளோடும்
அறத்தோடும் ஆள்பவன்
மன்னருக்கே ஒரு விளக்கு! (390)





*ஆறு உறுப்புகள் (அங்கம்): படை, குடி (மக்கள்), கூழ், அமைச்சு, நட்பு, அரண் ஆகியன. இவற்றிற்கெல்லாம் தனித்தனி அதிகாரங்களே அமைத்துள்ளார் திருவள்ளுவர்.

முந்தைய ஐந்தைவிட பிந்தைய ஐந்தும் ஹைக்கூவிற்கு கொஞ்சம் அருகில் இருப்பதாக எனக்குத் தோன்றுகிறது... உங்கள் கருத்துகளையும் உரைக்கவும்... நன்றி!

ஹைக்குறள் #109 தகையணங்குறுத்தல்

காமத்துப்பால் / அதிகாரம் 109 / தகையணங்குறுத்தல்

#haiKural

தேவதையோ? மயிலோ?
பெண்தானோ? மயங்குகிறது
பாவம் என் நெஞ்சு! (1081)

பாவையவள் பார்க்கும்
பார்வைக்கெதிர் பார்வை
தேவதை செய்யும் போர்! (1082)

எமன் என்பதை
இன்றுதான் அறிந்தேன்,
இமைக்கும் அகல விழி! (1083)

அறியாப் பெண்ணென்று
அறியாமல் பார்ப்பவரின்
உயிர் உண்ண உள்ளன கண்! (1084)

எமனா? மானா?
விழிதானா? இவட்குச்
சமமாய் மூன்றுமே அது! (1085)

புருவக் கேடயத்தால்
இவள் விழி அம்புகள்
உருவவில்லை என் உயிரை! (1086)

முட்டும் யானையின்
முகப்படாம் போலிவள்
கட்டுக்கடங்காததின் கச்சு! (1087)

வெற்றியே சுவைத்தவென்
வீரமும் தோற்றது
நெற்றியின் ஒளி கண்டு! (1088)

மான் விழியும்
நாண் நகையும் மீறி
வீண் அணிகள் ஏன்? (1089)

பார்த்தவுடன் போதைதரும்
காதல்போல் வருமா?
நீர்த்துவிடும் மது! (1090)

ஹைக்கூ குறள் - ஒரு முயற்சி #1

மு.கு.: முன்குறிப்பு நீண்டதால் பின்குறிப்பாகத் தரப்படுகிறது. நன்றி :)

ஹைக்கூ குறள்

திருக்குறள் / அறம் / கடவுள் வாழ்த்து

எழுத்துகளின் முதல் அகரம்
உலகின் முதல்
இறைவன் (1)

தூய அறிவுடையோன்
தாள் தொழாமல்
ஆவதென்ன கற்று? (2)

மலர்மேல் நடந்தவனை
மனத்தில் பதித்தவர்
நிலமேல் நீடிப்பர்! (3)

தேவை தேவையின்மைகள்
தேவைப்படாதவனைத்
தேர்ந்தவர்க்கு இல்லை துன்பம்! (4)

தூயவன் புகழை
வாயுரைப்பார்க்குப்
பாழ்வினைப் பாடுகள் இல்லை! (5)

புலனை வென்றவன்
நிலையில் நின்றவர்
நிலைபெறுவார் உலகில்! (6)

ஒப்புமை இல்லானைச்
சிக்கெனப் பிடித்தால்
எக்கவலை வரும்? (7)

அறத்தின் கடலாம்
அந்தணன் சேர்ந்தார்
பிறவி அறுப்பர். (8)

எட்டு குணத்தானை
ஏற்காதார் தலை
கட்டை, வெறும் கட்டை! (9)

பிறவிக் கடல் நீந்த
உறவுப் படகொன்றே -
இறைவன் அடி! (10)

பி.கு. ஆகிய மு.கு.: 
”திருக்குறளுக்கு ஹைக்கூ உரை இருக்கா?”

என்று என்னை ஒருத்தி கேட்டாள்...

எனக்குத் தெரிந்தவரை இல்லை என்றேன்.

எழுத்தாளர் சுஜாதா எழுதிய உரை அவருக்கே உரிய பாணியில் சுருக்காமானதாக இருக்கும். பழைய உரைகளில் மணக்குடவர் உரையும் சுருக்கமானது.
ஆனால், ஹைக்கூ? ம்ஹூம்!

சரி நாமே ஏன் முயலக் கூடாது?

கடல் குடிக்க விரும்பிய கம்பப் பூனை போல...

இரண்டு சிக்கல்கள்:
1. எல்லாத் திருக்குறளும் ஹைக்கூவிற்கானவை அல்ல! (காமத்துப்பால் குறள்கள் அழகாக பொருந்தும் என்று தோன்றுகிறது! பொ.இ.பார்ப்போம்!)

2. ஹைக்கூ என்பது நம்ம ஊர் கவிஞர்களால் சரியாக புரிந்துகொள்ளப் படாத ஒன்று (என் கருத்தில், ஆங்கிலம் மூலம் நமக்கு அறிமுகமானதால் இச்சிக்கல்!)

ஹைக்கூ எதையும் சொல்லாது, எதையும் குறிப்பிடாது... அது ஒரு காலமற்ற காட்சியின் சொற்பிடிப்பு, அவ்வளவே (சமுதாயச் சாடல்கள், ‘அடடே ஆச்சரியக்குறி’க்கள் எல்லாம் சென்றியூ எனப்பட வேண்டும்!)

இதையெல்லாம் புரிந்துகொண்டுதான் நான் இதில் கால் வைக்கிறேன் என்பதைத் தாழ்மையுடன் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்...

ஒரு முதலடியாக மூன்று அடிகளில், சொற்சுருக்கங்களில் திருக்குறள்களைச் சொல்லிப் பார்ப்போம்... ஆங்... முக்கியமாய் எளிமையாய்! பத, பொழிப்பு, விளக்க உரைகள் தேவைப்படா வண்ணம்!

1330-இல் ஒரு நூறாவது நல்ல ஹைக்கூவாக (அல்லது சென்றியூவாகத்) தேறும் என்பது என் நம்பிக்கை (சிக்கல் வள்ளுவரில் அல்ல, என்னிடமே!)

’இதை இப்படிப் போட்டால் இன்னும் நல்லாருக்குமே’ வரவேற்கப்படுகின்றன...

பொங்கலோப் பொங்கல்...

கண்டுகொள்ள ஆளின்றி கதியிழந்து நிற்கின்றான்
பண்டு உலகளந்த பாவப்பட்ட தமிழன்,
வாழ வந்தார்க்கு வாழை இலைபோட்டான்
பாழும் தமிழனுக்குப் பசியாற்ற வழியில்லை!

அடுத்தடுத்து இங்கே அணுவுலைகள் கட்ட,
நடுவயலில் எண்ணெய் நகர்குழாய்கள் போட
நடுவண் அரசிடமே ‘நல்லதிட்டம்’ பலவுண்டு,
படுபாவித் தமிழன் படிந்திட மறுக்கின்றான்!
தண்ணீரும் கல்வியும் தானா முக்கியம்?
விவசாயம் செய்து வீணாகப் போவதேன்?

நேற்று வந்ததெலாம் ‘நேஷனல் லாங்குவேஜ்’ஆம்
தோற்றமுதல் உள்ளதமிழ் தொய்ந்திட்ட பொய்யாம்!

தரணியில் முதல்மாந்தன் தமிழனென்றே சாற்ற
வருகின்ற ஆய்வெல்லாம் மறைக்கப்படு வதுமேன்?

என்னத்தான் செய்துவிட்டான் ஏமாளித் தமிழன்?
முன்வந்து பண்பட்ட முழுக்குற்றம் ஒன்றே!
கறுப்பன் தந்ததே கலாச்சாரம் என்றால்
வெறுப்பு வருகிறதோ வெள்ளைத் தோலர்க்கு?

தமிழனுக்குக் காவிரியைத் தரச்சொன்ன தீர்ப்பை
மதியாமல் ஆங்கவர் அணைமூடிக் கொண்டார்
அதுகேட்க ஆளில்லை ஆனால் தமிழனுக்கு
எதிரான தீர்ப்பென்றால் எப்படியும் நிறைவேறும்
நாட்டுக் காளைகளை நாசமாக்க விழையும்
பீட்டாக்கே வளையுதுநம் பீனல் கோடுகளும்!

நம்கையைக் கொண்டே நம்கண்ணை குத்தும்
தந்திரங்கள் கற்று தரணி அடக்குகின்றார்...

பொங்கள் வாழ்த்தொன்று புனையத்தான் எண்ணம்
பொங்கி எரிமனத்தில் பூப்பூப்பது எங்ஙனம்?
தெறித்து எரிமனத்தில் தேன்வந்தா ஊறும்?
போகட்டும் போகியொடு பொல்லாப்பு எல்லாம்
ஆகட்டும் விடியல் அமைந்ததொரு தைமுதலாய்...

முண்டாசுக் கவிக்கென் முகமன்

இன்று பாரதியின் பிறந்தநாள்... பாரதி என்பதைவிட பாரதீ என்றால் பொருந்தும்...

‘எப்படி எழுதினார்
நெருப்புக் கவிதைகளை
காகிதம் கருகாமல்?’
-என்று என்றோ வியந்துவிட்டேன்...



இன்று, இந்தச் சிந்து:


 சொற்களில் எரிந்திட்ட தீ - சுடர்ச்
...சுதந்திர தாகத்தைத் தூண்டிய தீ,
பற்பல புதுமைகளை - நல்ல
...பழகு தமிழிற்குப் பழக்கிய தீ,
அற்பரை வாட்டிய தீ - நல்ல
...ஆன்றோர் உளவிளக்கேற்றிய தீ,
கற்றிடும் போதெல்லாம் - எனைக்
...கனலென ஆக்கிடும் பார் இந்தத் தீ...

யார் இந்தத் தீ? - வேறு
யார் இந்தத் தீ?

பார் அத் தீ - நம்
பாரதீ...

முண்டாசுக் கவிக்கென் முகமன்...

பொங்கலோப் பொங்கல்

கரும்புகள் அடுக்கி வைத்து - மண்
.....கலத்திலே மஞ்சள் கட்டி
விரும்பிய புதுநல் அரிசி - உடன்
.....வெல்லமும் அளவில் இட்டு
மங்கல அடுப்பில் வைக்க - அது
.....மணத்தொடு பொங்கும் நேரம்
பொங்கலோப் பொங்கல் என்று - நாம்
.....போற்றியே வாழ்த்து வோமே!

அந்தப் பொங்கல் போல்-

வீடெல்லாம் மகிழ்வு பொங்க
.....வீதியெலாம் கோலம் பொங்க
நாடியநல் வளங்கள் பொங்க
.....நட்பொடுவுள் அன்பும் பொங்கத்
தேடியசெல் வங்கள் பொங்கத்
.....தெய்வத்தின் அருளும் பொங்கக்
கூடியவித் திருநாள் அதனில்
.....கூறினோம்யாம் கோடி வாழ்த்தே!

புதிய பாப்பாப் பாட்டு

முன்குறிப்பு: என்னை மிகவும் கவர்ந்த கவிகளில் பாரதி முதன்மையானவன், அவன் வழியில் கவிதை எழுதிப்பார்ப்பது என் விருப்பங்களில் ஒன்று, அப்படி எழுதிய ஒரு பாடல் இது, 2010-இலேயே எழுதப்பட்டது, இன்னும் இங்கே இடவில்லை என்பதை இன்றுதான் உணர்ந்தேன், அந்த மகாகவியின் பிறந்தநாளில் இதை ஒருவித காணிக்கையாக இடுகிறேன்... நிறைகுறைகளை தயக்கமின்றி சுட்டலாம்...

ஓடி விளையாடு பாப்பா! – நீ
.....ஓய்ந்திருக்கல் ஆகாது பாப்பா!
ஆடிப் பாடிமகிழ் பாப்பா! – நீ
.....யாரையும் வையாதே பாப்பா!    ௧

கல்வி கற்றுச்செறி பாப்பா! – உன்
.....கருத்தை உயர்த்திவை பாப்பா!
நல்ல குறளைநிதம் படித்து – அதில்
.....நழுவாமல் வாழ்ந்திடனும் பாப்பா!    ௨

உலகம் நமக்குப்பொது பாப்பா! – இதில்
.....ஒருவரையும் ஒதுக்காதே பாப்பா!
பலதுறை அறிந்துகொள்ளு பாப்பா! – அறிவைப்
.....பகிர்ந்தும் பயன்பெறுநீ பாப்பா!    ௩

இறைவன் ஒருவனெனு பாப்பா! – அவன்
.....இருப்பது அன்பிலெனு பாப்பா!
நிறைய பொருள்தேடு பாப்பா! – அதை
.....நேர்மை வழிதேடு பாப்பா!    ௪

தாய்மொழி முதலிலறி பாப்பா! – பின்பு
.....தரணியின் மொழிகளறி பாப்பா!
ஆய்ந்து இனியசொல்லைப் பேசு – அதை
.....அனைவரும் விரும்பிடுவர் பாப்பா!    ௫

நாட்டை உயர்த்திடவே எண்ணி – பல
.....நல்லசெயல் செய்திடுவோம் பாப்பா!
வீட்டையும் உயர்த்துபவர் பெண்கள் – அவர்
.....மேன்மைக்கு உழைத்திடுவோம் பாப்பா!    ௬

பாட்டைக் கற்றுதெளி பாப்பா! – அது
.....படைத்தவன் மொழியாகும் பாப்பா!
ஓட்டை உடைசல்களை ஒழித்து – புது
.....ஒளியைக் கொண்டுவா பாப்பா!    ௭

தாயை மதித்துவாழ் பாப்பா! – நீ
.....தந்தைசொல் தட்டாதே பாப்பா!
பேய்க்குநீ அஞ்சாதே பாப்பா! – அது
.....பித்தர் சொல்லுங்கதை பாப்பா!    ௮

யாதும் ஊரென்னு பாப்பா! – நமக்கு
.....யாவரும் கேளீரே பாப்பா!
தீதும் நன்றும் நமக்கு – பிறர்
.....செய்து வருவதில்லை பாப்பா!    ௯

உடலையும் உறுதிசெய் பாப்பா! – வீணர்
.....உருட்டலுக்கு அஞ்சாதே பாப்பா!
திடத்தை இழக்காதே பாப்பா! – அதில்
.....தீயும் கருகிவிடும் பாப்பா!    ௧0

உன்திறம் நன்கறிந்து கொண்டு – இந்த
.....உலகிற்கு பயன்படு பாப்பா!
உன்னால் முடியாது என்றால் – அது
.....உலகாலும் முடியாது பாப்பா!!    ௧௧

(கா) விசயநரசிம்மன், 2010

பிரிவெனப்படுவது...

பழமரம் கூடும் பறவைகள் போல
நிழலென நின்றநம் நிறுவன மரத்தில்
ஒருவருக் கொருவர் அறிமுக மாகி
இருவரும் நல்ல நண்பர் களாக
இத்தனை நாள்கள் இனிதே கழித்தோம்,
முன்னவன் என்ற முறுக்கெதும் இன்றி
என்னொடு நட்பாய் இருந்தனை தோழா,
பின்னவன் என்ற பேதங்கள் இன்றி
நண்பனாய் நல்ல வழிகாட் டியுமாய்க்
கற்றுக் கொடுக்கும் குருவாய்ச் சாயப்
பற்றுக் கொடுக்கும் தோளாய் நின்றாய்,
”நேத்திரம் கெட்டவன் காலனெ”ன் றந்த
மாத்திறக் கவிஞன் வாக்கது மெய்தான்,
வாழ்நாள் முழுதும் வருமென நினைத்த
ஆழ்நட் பதனை அறுத்திடப் பார்க்கிறான்,
’மாற்றம் அதுவே மாறாத’ தென்னும்
தேற்றம் சொல்லி-நீ தேர்ந்த புதுநல்
வேலையில் வென்று மேன்மைகள் குவிக்கக்
காலைக் கதிரென எழுச்சியே காண
இறைவனை வேண்டி இக்கவி சொன்னேன்,
நிறைவெலாம் பெற்று நினைவெலாம் வென்று
இன்பமாய் என்றும் இனிதுவாழ்ந் திடுகவே,
இதய ஓரத்தில் எந்தன்
பழைய நட்பையும் பத்திரப் படுத்தியே!

‘Quora’ என்ற கேள்வி-பதில் தளத்தில் தனது ‘சீனியர்’ ஒருவர் வேறு வேலைக்குச் செல்லும் நிலையில் அவருக்குத் தர வேண்டி கேட்டதற்காய் எழுதியது... Farewell Kavidhai :-)

கருச்சிதைவு

ஆயிரம் ஆண்டுகள் பின்னும் நிலைக்கும்
வீரியக் கவிதை ஒன்றுளது என்னிடம்,

நாட்டின் நிலையைத் புரட்டிப் போட்டிடும்
நவீனக் கவிதை ஒன்றும் உளது,

ஏழைச் சிரிப்பினில் இறைவனை ஏற்றி
பீடை போக்கும் கவிதை ஒன்றும்

ஏற்றத் தாழ்வுகள் இலாதிவ் உலகை
மாற்றிக் காட்டிடும் கவிதை ஒன்றும்

உழைப்பின் பெருமையை உயர்வின் சிறப்பைத்
தழைக்கும் அன்பைப் போதிக்கும் ஒன்றும்

இமைப்போதும் பிரியா இன்பக் காதலை
அமரக் காதலாய்ப் பாடும் கவிதையும்

இயற்கையும் இறையும் மழலையும் மழையும்
செயற்கை அறிவின் செவிக்குச் சொல்லும்

பாட்டுத் திறத்தால் வையம் முழுதும்
நீட்டும் வானமும் நிலவும் மீனும்

ஆளும் கவிதைகள் ஆயிரம் உண்டு
மாலை வந்துநான் எழுதிமுடிப்பேன்,

காலை,

அடுத்த வேளை உணவுக்கேங்கும்
வயிற்றுப் பசியின் வழக்கொன்(று) இருக்கே!

அரைநொடியும்...

நெடுஞ்சாலை நெரிசலிலே நீண்டு நெருங்கி
..........நின்றிருந்த வண்டிகளின் இடையில் ஒன்றாய்
.....நெடுநேரம் நிற்கவைக்கும் விதியை நொந்து
..........போக்குவரத்துத் துறையதையும் சேர்த்துத் திட்டிக்

காதலில் துருவக் கவிதைகள்...

நீ நிரந்தரமானவன்... அழிவதில்லை!

[அறுசீர் கழிநெடிலடி ஆசிரிய விருத்தம்]

எழுத்தெனும் மக்கள் கூட்டம் ஏறுசொல் வீரர் கூட்டம்
பழுதறு பாட்டின் படைகள் படுபொருள் ஆன சுற்றம்
இழையுநல் அணிகள் பெண்டிர் இகல்கடி அறநூல் அமைச்சர்
கெழுமிய செங்கோல் கொண்டு செந்தமிழ் கவியாள் வேந்தே!

உரமிகு தானை கொண்டு உலகினை முழுதாய் ஆள
அரசரும் விழைந்த துண்டு அதுஅவர்க் கான தில்லை
தரமிகு தமிழின் பாவால் தரணியை முழுதாய் ஆளும்
வரமதைப் பெற்றாய் நீயே! வரகவிக் கொற்றன் நீயே!

சூழலைச் சொன்ன நொடியில் சுவைபடப் பாடல் தருவாய்க்
கூழைமை கொள்ளாய் யார்க்கும் குனிந்துநீ பணிந்து நில்லாய்
ஏழைக்கும் புரியும் இனிய எளியபல் பாக்கள் கொண்ட
பேழைநீ! கவியே உந்தன் பெருமைக்கும் அளவொன் றுண்டே?

திரைப்பட உலகில் மற்றும் சிறப்புறு கவிதை உலகில்
துருவநன் மீனாய் ஒளிரும் சுடர்கவி கண்ண தாச!
இருந்தவர் இருப்போர் வருவோர் இதயங்கள் தானாள் வதனால்
நிரந்தரம் ஆனாய் நீயே! நித்தியக் கவியால் நீயே!



[எண்சீர் கழிநெடிலடி ஆசிரிய சந்த விருத்தம்]

தேனொழுகும் பாக்கள்பல ஈன்றவனும் நீயே!
    சேருதிரைப் பேருலகில் ஓர்துருவன் நீயே!
வானொழுகுங் கூறுபுகழ் சேர்த்தவனும் நீயே!
    மாபொருள்கள் நேர்பலநூல் யாத்தவனும் நீயே!
தானொழுகும் தீக்குணத்தை மீறியவன் நீயே!
    தாய்த்தமிழ்க்காய்ப் பாய்ரயிலின் கீழ்படுத்தாய் நீயே!
ஊனொழுகும் உடல்நீப்பின் உனக்குண்டோ மரணம்?
    உள்ளங்களில் நிரந்தரமாய் உறைபவனும் நீயே!

[’தான்’ ஒழுகும் தீக்குணம் – ’ஆணவம்’]

குறிப்பு: 12/06/2011 அன்று சென்னை அண்ணா சாலை மைய நூலகச் சிற்றரங்கில் கவியரசர் கண்ணதாசரின் பிறந்தநாளை ஒட்டி ”கவிஓவியா” இதழும் “கண்ணதாசன் கலை இலக்கிய மன்றமும்” இணைந்து நடத்திய கவியரங்கில் முதல் பரிசைப் பெற்ற கவிதை. அவ்விழாவை ஏற்பாடு செய்தவர்களுக்கும் எம் கவிதையைப் பரிசுக்குத் தேர்வு செய்தவர்களுக்கும் இவண் இன் நன்றிகளைப் பதிக்கிறேன்.

மருந்து

எட்டுமணி நேர வேலை
ஏற்படுத்தியிருந்த எரிச்சல்,

காலம் காவாப் பேருந்திற்காய்க்
காத்திருந்ததன் கால்கடுப்பு,

வந்த வண்டியும் கூட்டம்
வழிந்திட வந்ததின் வெறுப்பு,

நிம்மதியாய் நிற்கக்கூட விடாமல்
நெறிக்கப்படுவதின் நெஞ்சுக்கொதிப்பு,

கடந்து போகையில் கால் மிதித்துவிட்டுக்
கண்டு கொள்ளாதவன் மீதான கோவம்,

சாலை நெரிசலில் சவலை மாடாய் வண்டி
தள்ளாடி நகர்வதனாலாய தலைவலி,

இத்தனையும்
இத்தனையும்

மாயமாய் மறைந்தன –

அறிமுகமே இல்லாத
அந்தக் குழந்தையின்
பால்முகம் வீசிய
பச்சைப் புன்னகையால்!

தமிழ்த்தூது - பாரதி வழி

[பாரதியின் கிளிக்கண்ணியின் வடிவமைப்பில் கிளிக்குப் பதில் தமிழை விளியாகக் கொண்டவை - தமிழ்க்கண்ணிகள். காதலியிடம் தூது செல்ல தமிழை வேண்டியது!]

காதலியின் அடையாளம் மற்றும் ஊரை உரைத்தல்

எட்டியிருந் தும்மன
    ஏட்டில் நிறைபவள்
சுட்டும் சுடர்விழியாள் – தமிழே!
    தூயமென் நன்மொழியாள்!                                ௧

கன்னலின் தேனிநல்
    கனியின் இனியவள்
என்னவ ளைக்காண்பாய் – தமிழே!
    என்னிலை எடுத்துரைப்பாய்!                                ௨

பொன்னேறு மலர்களில்
    புதுமது வண்டுணும்
பொன்னேரி ஊராள் – தமிழே!
    புறப்படு நீதூதே!                                                        ௩

தண்மலர் இதழினைத்
    தானுணும் வண்டென
கண்கள வையிருக்கும் – தமிழே!
    காதலி யின்முகத்தில்!                                         ௪

திங்களின் கீற்றென
    திருநுதல் ஒளிருமே
மங்கைய வளிடமென் – தமிழே!
    வாட்டத்தை உரைத்திடுநீ!                                ௫

மென்னகைக் கணைகளை
    விடுத்துயிர் பறிப்பவள்
என்னகம் இருப்பவளே – தமிழே!
    எந்துயர் போக்கசொல்லே!                                ௬


தமிழே, உன்னை அன்றி வேறெதையும் நாடேன்...

அன்னமும் மேகமும்
    அணிமயில் தென்றலும்
என்றெதை யும்நாடேன் – தமிழே!
    இரக்கிறேன் உன்னருளே!    ௭

வள்ளியைக் குறிஞ்சியின்
    மாண்புடைக் குறத்தியைக்
கள்ளச் சிறுகுமரன் – தமிழே!
    கைக்கொள உதவினையே!                                ௮


தூது செல்ல கையூட்டு தருவேன்...

பாட்டினில் உனைவைத்துப்
    பலப்பல புகழ்மொழி
நாட்டுவேன் நன்றியோடே – தமிழே!
    நயந்துநீ செல்கதூதே!                                ௯

பிறமொழி நூல்களைப்
    பெயர்த்துநான் தருகுவன்
திறமொழி உன்னுருவில் – தமிழே!
    தெரிந்துநீ செல்கதூதே!                                ௧0


அவளும் உன்னைப் போன்றவளே, எனவே தயங்காது செல்க தூது...
[தமிழுக்கும் காதலிக்கும் இரட்டுற மொழியப்பட்டவை]

இன்மொழி படைத்ததால்
    இசையொடு இசைதலால்
உன்னைதான் நிகர்த்தவளே – தமிழே!
    உயிரெனக் கிருவருமே!                                ௧௧

மனத்துயர் துடைப்பதில்
    வந்துளம் நிறைவதில்
உனையவள் நிகர்த்தவளே – தமிழே!
    உயிரெனக் கிருவருமே!                                ௧௨

மதுரையில் வளர்ந்ததில்
    வளகவி அருள்வதில்
மதுவுனை நிகர்த்தவளே – தமிழே!
    உயிரெனக் கிருவருமே!                                ௧௩

சிலம்பதை அணிவதில்
    சிறப்புகள் அடைவதில்
நிலவுனை நிகர்த்தவளே – தமிழே!
    நீங்களெ னக்குயிரே!                                ௧௪


தமிழின் சிறப்பும் அவளின் சிறப்பும்...

[சங்கவிலக்கியம்]
கபிலரின் குறிஞ்சியில்
    கள்ளென நிறைதிநீ
அபிதநல் அமுதவளைத் – தமிழே!
    அடைந்திட தூதுசொல்லே!                          ௧௫
[அபிதம் – பருகப்படாதது]

[சங்கமருவிய கால இலக்கியம்]
சீரெழு குறளினில்
    திருவொடு திகழ்திநீ
சீரெழும் என்னவளைத் – தமிழே!
    சீக்கிரம் எனக்கருளே!                                ௧௬

சேரமான் தம்பியின்
    சிலம்பினில் வாழ்திநீ
ஈரமான் விழியினாளைத் – தமிழே!
    இக்கணம் எனக்கருளே!                                ௧௭
   
[சமய இலக்கியம்]
சம்பந்தன் துதிகளில்
    தவமெனச் சேர்திநீ
வம்புசெய் விழியினாளைத் – தமிழே!
    வந்திட தூதுசொல்லே!                                ௧௮

கம்பனின் பாட்டினில்
    கவினுற வாழ்திநீ
அம்புறை விழியினாளைத் – தமிழே!
    அடைந்திட தூதுசொல்லே!                        ௧௯

[புதுக்கவிதை]
புதுப்புதுக் கவிகளில்
    பொலிவொடு வளர்திநீ
மதுபொழி விழியினாளைத் - தமிழே!
    வந்திட தூதுசொல்லே!                                ௨0

அவளை என்னிடம் சேர்த்து விடு...

அன்னையும் தோழியும்
    ஆருயி ரும்எனக்[கு]
உன்னைப் போலவளும் – தமிழே!
    உதவிடு தூதுசென்றே!                                ௨௧

இயற்பியலாளனும் கவிஞனும் புலவனும்...

[இயற்பியலாளனின் காதல், கவிஞனின் வெளிப்பாடுகள், புலவனின் யாப்புப்பெயர்ப்புகள்!]

உன்
இருத்தலின் ஈர்ப்புவிசையில்
என்
நொடிக்கூறும் நாட்களாகிறது
கணங்களின் கனத்தில்
கனமிழக்கிறது மனது!

[இன்னிசை வெண்பா]
உந்தன் இருத்தலின் ஈர்ப்பு விசையில்
எனது நொடிக்கூறும் நாட்களாய் ஆக
கனக்கும் கணங்களில் தானும் இழக்கிறது
தன்கனத் தைஎன் மனது.

விழியென்னும்
கருப்புக் குழி
விழுங்கி விடுகிறது
என்
பார்வை ஃபோட்டான்களை!

[குறள் வெண்பா]
விழுங்குது என்பார்வை ஃபோட்டான் களைத்தான்
விழியின் கருப்புக் குழி!

நினைவின் அழுத்தமும்
நீதரும் வெப்பமும்
நிகழ்த்திவிடுகின்றன மனதுள்
அணுக்கரு வினைகளை...
பெருகும் வினைகள்
தருகின்ற ஆற்றலில்
பிறக்கின்றது மனது
புதியதொரு விண்மீனாய்!

[இன்னிசை வெண்பா]
நினைவின் அழுத்தமும் நீதரும் வெப்பமும்
என்னுள் நிகழ்த்தும் அணுக்கரு கூட்டு
வினையால் புதியதோர் விண்மீனாய் என்மனம்
அன்பே பிறக்குது இன்று!

நீ கதிரானால் தான் கோளாய்
நீ கருவானால் தான் மின்னாய்
சுற்றிக் கொண்டே இருக்கும்
உன்னையே என் மனம்!

[இன்னிசைச் சிந்தியல் வெண்பா]
கதிரானால் கோளாய் கருவானால் மின்னாய்
எதுவானா லுமதற்(கு) ஏற்பவே தானுமென்றும்
உன்னையே சுற்றும் மனது!

நீர் ஆவியாகும்
வெப்பத்தில் என்பது
இயற்பியல்,
என்
ஆவி நீராகிறதே
உன்
பார்வை வெப்பத்தில்
இது என்ன
முரணியலா?

[இன்னிசைச் சிந்தியல் வெண்பா]
நீராவி ஆகும் நெருப்பில் இயற்பியல்
நீபார்க்க என்னாவி நீரா கிறதே
முரணியலா என்ன இது?

உன்
காந்தக் கருவிழியில்
மூழ்கும் என்
கண் கடத்திகளில்
பிறக்கிறது
காதல் மின்சாரம்!

[குறள் வெண்பா]
காந்தக் கருவிழியில் கண்கடத்தி மூழ்கிட
பாய்ந்து பரவுது மின்.

உன்னை
உயிர் என்பதா?
அதுவும் ஒருநாள்
பிரிந்திடுமே...
என்றும் பிரியாதவளே
உன்னைத்
’தமிழ்’ என்பேன் நிலைத்து!

[நேரிசை வெண்பா]
உன்னை உயிரெனவோ ஓர்நாள் அதுவும்தான்
என்னைப் பிரியும் இனியவளே – என்றென்றும்
என்னைப் பிரியா(து) இருப்பவளே இன்னமுதே
உன்னைத் தமிழென்பேன் நான்!