மார்கழி வெண்பா - 5 - மாலைமாற்று

#மார்கழி 5

வாதைகோ பாடுபாவை நாடுமாத வாநீடு
சோதியாடு தேவைபாய தூயாவா - மாவாயா
தூயபாவை தேடுயாதி  சோடுநீ வாதமாடு
நாவைபாடு பாகோதை வா!

(மாலைமாற்று - பின்பி [palindrome])

(பின்பிருந்து முன்பாகப் படித்தாலும் அப்பாவே வருதல் ‘மாலைமாற்று’ எனப்படும்)

வாதை கோ - வாதவூர் தலைவரான மாணிக்கவாசகர்
பாடுபாவை - பாடும் பாடலை (பாவை - திருவெம்பாவை எனினும் பொருந்தும்)
நாடு - விரும்பி நாடுகின்ற
மாதவா - பெருந்தவத்தோனே (சிவனைக் குறிக்கும்)
நீடு - நீள்கின்ற
சோதி - தீப்பிழம்பாய் / ஒளியாய்
ஆடு தே - ஆடுகின்ற இறைவன் (தே - இறை)
வை - வைகை (கடைக்குறையாய் ‘வை’ என்று நின்றது)
பாய - (உனக்காகப்) பாயச் செய்தான்
தூயா - தூய்மையானவனே
வா - எனக்கருள வா (இதுவரை மாணிக்கவாசகருக்கு, இனி  ஆண்டாளுக்கு)

மாவாயா - (உலகையெல்லாம் அடக்கிக் காட்டிய) பெரிய வாயுடைய கண்ணா,
தூய பாவை - தூய்மையான பெண்ணான ஆண்டாள்
தேடுயாதி - தேடு உய் (ஆதி) - உய்வதற்காகத் தேடும்
(ஆதி) சோடு - முன்பே உண்டான துணைவன் (’சோடி’ என்பது ‘சோடு’ என்று விகாரப்பட்டு நின்றது)
நீ - நீயே,
வாதமாடு - வாதம் செய்கின்ற
நாவை - திருவாயினை (நாவு என்பது ஆகுபெயராய் வாயைக் குறித்தது)
பாடு - போற்றிப் பாடும் (’கற்பூரம் நாறுமோ கமலப்பூ நாறுமோ’ என்ற பாடலைக் குறிக்கிறது இது)
பா கோதை - பாடலை உடைய கோதையாகிய ஆண்டாளே
வா - எனக்கருள வா!

பொழிப்பு: மாணிக்கவாசகா, வாதவூரின் கோவே, உன் பாடலை விரும்பும் மாதவனான சிவபெருமான் உனக்காக வைகையைப் பொங்கச் செய்தான், தூயவனே நீ எனக்கருள வா!
திருமாலின் வாதஞ்செய்கின்ற வாயைப் போற்றிப் பாடும் பாடலை உடைய, அவனையே முழுமுதல் துணைவனாக உணர்ந்து அடைந்து உய்யத் தேடிய தூய பெண்ணே, கோதையே, நீ எனக்கருள வா!

நன்றி!

மார்கழி வெண்பா - 4 - வினாவுத்திரம்

#மார்கழி 4

நரிபரி ஆக்கிய நாடகம் எற்றுக்(கு)
அரிபரி வட்டம் அணிந்து - கரிக்குழாம்
ஓதிய வண்ணம் உடன்வந்த(து) ஏனாம்சொல்?
வாதைகோ தைக்கவிக்(கு) ஆம்!

(நேரிசை வெண்பா; வினாவுத்திரம்)

பாவில் கேள்வி (வினா) எழுப்பி அதற்கு விடை (உத்திரம்) தருதல் ‘வினாவுத்திரம்’ ஆகும்.

நரியைப் பரி (குதிரை) ஆக்கிய நாடகம் (திருவிளையாடல்) எதற்காக நடந்தது?

திருமால் (அரி) பரிவட்டம் அணிந்து (திருமணக்கோலத்தைக் குறிக்கும்) கரி (யானை = வாரணம்) குழாம் (கூட்டம்) சூழ வந்தது ஏன்?

(இரண்டு கேள்விகளுக்கும்) விடை:
‘வாதைகோதைக் கவிக்கு ஆம்’ என்பதே!

முதல் வினாவின் விடை: ’வாதை கோ தைக் கவிக்கு உவந்து’
‘வாதவூரின் (வாதை) தலைவரான* மாணிக்கவாசகரின் (கோ) உளத்தைத் தைக்கும் (தை) கவிதைக்கு (கவி) ஆக (ஆம்)’ என்றும்,
(அருளாளர்களை அவர்கள் பிறந்த ஊரின் தலைவர் / கோ என்று அழைத்தல் மரபு!)

இரண்டாம் வினாவின் விடை: ‘வாதை கோதைக் கவிக்கு உவந்து’
‘(திருமாலைச் சேராத) துன்பத்தை உடைய (வாதை = துன்பம்) ஆண்டாளின் (கோதை) கவிதைக்கு (கவி) ஆக (ஆம்)’ என்றும் நிற்கும்.

’ஓதிய வண்ணம் உடன்வந்தது’ என்பது
‘வாரணம் ஆயிரம் சூழ வலம் செய்து,
நாரண நம்பி நடக்கின்றான்... கனாக் கண்டேன்...’ என்று ஆண்டாள் பாடியதற்கு ஏற்ப திருமால் கரிக்குழாம் (யானைக் கூட்டம்) உடன் வர வந்தார் என்றது.

மார்கழி வெண்பா - 3 - இரட்டுறமொழிதல் (சிலேடை)

#மார்கழி 3

கொழுந்தனாய்க் கண்டு குறைவில்லாப் பாவை
பொழிந்தாரை, வேதப் பொருளை - மொழிந்தாரை
மாறனோ டொப்பாரை மாரனை ஏய்த்தாரை
மாறிலா தென்றும் வணங்கு!

(நேரிசை வெண்பா; மாணிக்கவாசகர் - ஆண்டாள் சிலேடை)

மாணிக்கவாசகர்: 

கொழுந்தனாய் கண்டு - சிவனை தழல் வடிவாய்க் கண்டு (கொழுந்து - நெருப்பு, தழல்; கொழுந்தன் - தழல்வடிவானவன்);
குறைவில்லாப் பாவை பொழிந்தாரை - குற்றமில்லாத திருவெம்பாவை பாடினவரை;
வேதப் பொருளை மொழிந்தாரை - வேதத்தின் நாயகனான சிவனைத் தன் பாக்களில் பாடியவரை;
மாறன் - பாண்டிய மன்னன்
மாறனோடு ஒப்பாரை - பாண்டியனோடு மாறுபட்டாரை (குதிரை வாங்கக் கொடுத்த காசைக் கோயில் கட்ட செலவிட்டார்);
மாரனை ஏய்தாரை - காமத்தை வென்றவரை (மாரன் - மன்மதன், ஆகுபெயராய்க் காமத்தைக் குறித்தது);

ஆண்டாள்:

கொழுந்தனாய்க் கண்டு - திருமாலைத் தன் கணவனாகக் கண்டு (கொழுந்தன் - கணவன்);
குறைவில்லாப் பாவை பொழிந்தாரை - சிறந்த திருப்பாவை பாடினவரை;
வேதப் பொருளை மொழிந்தாரை - ஆழ்வார் பாக்கள் ‘தமிழ் வேதம்’ எனப்படுவன, அவற்றில் ஒன்றான நாச்சியார் திருமொழியைப் பாடியவரை
(திருமால் - வேதப் பொருள், அவனைப் பாடியவர் என்றும் பொருள் கொள்ளலாம்!);
மாறனோடு ஒப்பாரை - நம்மாழ்வாருக்கு இணையாக ’ஆழ்வாரா’க இருப்பவரை (மாறன் - சடகோபராகிய நம்மாழ்வார்);
மாரனை ஏய்த்தாரை - மன்மதனை வேண்டினாரை (ஏய்த்தல் - இணங்கச் செய்தல்; தனது நாச்சியார் திருமொழியில் ’தையொரு திங்கள்’ என்ற முதல் பத்திலேயே ஆண்டாள் திருமாலையே தனக்குக் கணவனாக ஆக்குமாறு மன்மதனை வேண்டிப் பாடுகிறார்!)

மாறு இலாது என்றும் வணங்கு - இவ்விருவரையும் என்றும் மாறாது வணங்கு!


[நான் முதல்நாள் வெண்பாவைப் பகிர்ந்தபோது ‘சைவத்தை முன்வைத்து வைணவத்தைப் பின்வைத்தார்’ என்று ஒரு நண்பன் விளையாட்டாகச் சொன்னான், சரியென்று நான் நேற்று (’தாரணி...’ என்னும் 2ம் பாடலில்) கோதையை முன்வைத்து வாதவூர்க் கோவைப் பின்வைத்தேன்... எதற்கு இந்த முன்பின் வம்பு என்று இருவரையும் ஒன்றாகப் பாடிவிட்டேன் இன்று!]